شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٧٥ - حكايت(٢) شنيدم كه خسرو به شيرويه گفت

[١] از پيش: در پى او، بعد از او.

[٢] الحمد: مراد از الحمد سوره فاتحة الكتاب است كه در نماز خوانده ميشود، به قصد آمرزش خواهى مردگان نيز اين سوره را ميخوانند. اين سوره را نيز از آن جهت فاتحه خوانند كه قرآن مجيد با آن آغاز ميشود: نام ديگر آن« سبع المثانى است» رجوع شود به اعلام قرآن.

[٣] - ايذاء: مصدر باب افعال، آزار رسانيدن.

[٤] به غورش برس: يعنى اگر كسى آزار ديگرى را پيشنهاد كند يا خبرى فتنه‌انگيز درباره ديگرى دهد، به عمق مطلب رسيدگى كن تا شايد بى‌اساس باشد و از حسد يا كينه منشأ گيرد.

[٥] نسيان: فراموشى،« عذر نسيان بنه» ... قصور او را بر فراموشى حمل كن.

[٦] زنهار: امان.

[٧] در بعضى نسخه‌ها دگر گوشمالش. با اين ضبط« مال» فعل امر است و ضمير( ش) مضاف اليه است براى گوش.

[٨] درخت خبيث: مقتبس از آيه قرآنى« كشجرة خبيثه» مندرج در آيه بيست و پنجم از سوره ابراهيم.