شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٩١ - حكايت(٤) شنيدم كه فرماندهى دادگر

[١] حله:( بضم اول): جامه فاخر. جمع آن حلل است.

[٢] مرا هم ز صد گونه: در بعضى از نسخه‌ها« مرا هم دو صد گونه» آمده است.

[٣] - آذين: لفظ فارسى به معنى زينت. در بعضى از نسخه‌ها آيين به معنى تشريفات ضبط شده است.

[٤] ملك باج ده يك: يعنى مالياتى كه پادشاه از مردم ميگيرد و ده يك درآمد آنان را ميستاند براى دفاع آنان از دشمن است و اگر دشمن چنان تسلط يابد كه خر روستايى را به غارت برد، ديگر گرفتن ماليات روا نيست، در بعضى نسخه‌ها« باج و ده يك آمده است» ريشه واژه« باج» بمعنى ماليات، پارسى باستانى است كه معنى اصلى آن بخش كردن و تقسيم است.

[٥] حيف: ستم.

[٦] مشامى: بينى. مراد اين است كه خون ريختن از بينى كسى روا نيست. مشام در اصل با تشديد ميم دوم است و صورت جمع دارد به معنى موضعهاى بوييدن. اما در فارسى در معنى مفرد استعمال ميشود.

[٧] به مردى: قسم به مردى.