شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٢٦ - حكايت(١٥) رئيس دهى با پسر در رهى

كه گر آفتاب است يك ذره نيست‌

وگر هفت‌[١] درياست يكقطره نيست‌

چو سلطان‌[٢] عزت علم بركشد،

جهان سر به جيب عدم دركشد

رئيس دهى با پسر در رهى،

گذشتند بر قلب شاهنشهى‌[٣]

پسر چاوشان‌[٤] ديد و تيغ و تبر،

قباهاى اطلس كمرهاى زر،

يلان كماندار نخجيرزن،

غلامان تركش‌كش تيرزن‌

يكى در برش پرنيانى‌[٥] قبا

يكى بر سرش خسروانى كلاه‌

پسر كان همه شوكت و پايه ديد،

پدر را به غايت فرومايه ديد،

كه حالش‌[٦] بگرديد و رنگش بريخت،

ز هيبت به بيغوله‌يى‌[٧] در گريخت‌

پسر گفتش: آخر بزرگ دهى‌

به سردارى از سر بزرگان مهى‌

چه بودت كه ببريدى از جان اميد،

بلرزيدى از باد هيبت چو بيد؟

بلى، گفت، سالار و فرماندهم‌

ولى عزتم هست تا در دهم‌

بزرگان از آن دهشت آلوده‌اند،

كه در بارگاه ملك بوده‌اند

تو اى بيخبر همچنان در دهى،

كه بر خويشتن منصبى مينهى‌

نگفتند حرفى زبان‌آوران‌

كه سعدى نگويد مثالى بر آن‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)