شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٤٦ - حكايت(٤) شنيدم كه طغرل شبى در خزان

شنيدم كه طغرل‌[١] شبى در خزان،

گذر كرد بر هندوى پاسبان‌

ز باريدن برف و باران و سيل،

به لرزش درافتاده همچون سهيل‌[٢]

دلش بر وى از رحمت آورد جوش:

كه اينك قبا پوستينم بپوش‌

دمى منتظر باش بر طرف بام،

كه بيرون فرستم به دست غلام‌

درين بود و باد صبا بر وزيد

شهنشه در ايوان شاهى خزيد

و شاقى‌[٣] پريچهره در خيل داشت،

كه طبعش بدو اندكى ميل داشت‌

تماشاى‌[٤] تركش چنان خوش فتاد

كه هندوى مسكين برفتش ز ياد

قبا پوستينى گذشتش به گوش‌

ز بدبختيش برنيامد به دوش‌

مگر رنج سرما برو بس نبود

كه جور سپهر انتظارش فزود

نگه كن چو سلطان بغفلت بخفت‌

كه چو بكزنش بامدادان بگفت:

مگر نيك‌بختت‌[٥] فراموش شد،

چو دستت در آغوش آغوش شد؟

ترا شب به عيش و طرب ميرود

چه دانى كه بر ما چه شب ميرود؟

فرو برده سر كاروانى به ديگ،

چه از پا فرورفتگانش به ريگ!

بدار، اى خداوند، زورق بر آب‌

كه بيچارگان را گذشت از سر آب‌

توقف كنيد اى جوانان چست‌

كه در كاروانند پيران سست‌

تو خوش خفته در هودج‌[٦] كاروان،

مهار شتر در كف ساربان‌

چه هامون و كوهت چه سنگ و رمال‌[٧]،

زره‌باز پس ماندگان، پرس حال‌

ترا كوه پيكر هيون‌[٨] مى‌رود

پياده چه دانى كه چون ميرود؟