شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٨٥ - حكايت(٣) يكى آهنين پنجه در اردبيل

از اين بو العجب‌تر، حديثى شنو

كه بى‌بخت‌[١]، كوشش نيرزد دو جو

يكى آهنين پنجه در اردبيل‌[٢]،

همى بگذرانيد بيلك‌[٣] ز بيل‌

نمدپوشى آمد به جنگش فراز

جوانى جهانسوز پيكارساز

به پرخاش جستن چو بهرام گور

كمندى به كتفش پر از خام گور[٤]

چو ديد اردبيلى نمد پاره‌پوش،

كمان در زه آورد و زه را بگوش‌

به پنجاه تير خدنگش بزد

كه يك چوبه بيرون نرفت از نمد

درآمد نمدپوش چون سام‌[٥] گرد،

به خم كمندش درآورد و برد

به لشكر گهش برد و در خيمه دست‌

چو دزدان خونى به گردن ببست،

شب از غيرت و شرمسارى نخفت،

سحرگه پرستارى از خيمه گفت:

تو كاهن به ناوك بدوزى و تير،

نمدپوش را چون فتادى اسير؟

شنيدم كه ميگفت و خون ميگريست:

ندانى‌[٦] كه روز اجل كس نزيست؟

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)