شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٢٦ - حكايت(١٦) فريدون وزيرى پسنديده داشت

نخواهى كه مردم به صدق و نياز،

سرت سبز خواهند و عمرت دراز؟

غنيمت شمارند مردم دعا

كه جوشن‌[١] بود پيش تير بلا

پسنديد ازو شهريار آنچه گفت‌

گل رويش از تازگى برشكفت‌

ز قدر و مكانى كه دستور داشت،

مكانش بيفزود و قدرش فراشت‌

بدانديش را زجر و تأديب كرد

پشيمانى از گفته خويش خورد

نديدم ز غماز[٢] سرگشته‌تر

نگون طالع و بخت برگشته‌تر

ز نادانى و تيره‌رايى كه اوست،

خلاف افكند در ميان دو دوست‌

كنند اين و آن خوش دگرباره دل‌

وى اندر ميان كوربخت و خجل‌

ميان دو كس آتش افروختن،

نه عقل است و خود درميان سوختن‌

چو سعدى‌[٣] كسى ذوق خلوت چشيد،

كه او از دو عالم زبان دركشيد

بگو آنچه دانى سخن سودمند،

وگر هيچكس را نيايد پسند

كه فردا پشيمان برآرد خروش:

كه آوخ چرا حق نكردم به گوش‌

زن خوب فرمان‌بر پارسا،

كند مرد درويش را پادشا

برو پنج نوبت بزن بر درت،

چو يارى‌[٤] موافق بود در برت‌

همه روز اگر غم خورى، غم مدار،

چو شب غمگسارى بود در كنار

كرا خانه آباد و همخوابه دوست،

خدا را برحمت نظر سوى اوست‌

چو مستور باشد زن خوبروى،

به ديدار او در بهشت است شوى‌[٥]

كسى برگرفت از جهان كام دل،

كه يكدل بود با وى آرام دل‌

اگر پارسا باشد و خوش‌سخن،

نگه در نكويى و زشتى مكن‌

زن خوش‌منش، دلستانتر كه خوب‌

كه آميزگارى بپوشد عيوب‌