شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٥٠ - حكايت(٢٨) حكايت كنند از جفا گسترى

كنون دست مردان جنگى ببوس‌

نه آنگه كه دشمن فرو كوفت كوس‌

نواحى ملك از كف بدسگال،

به لشكر نگهدار و لشكر به مال‌

ملك را[١] بود بر عدو دست، چير،

چو لشكر دل‌آسوده باشند و سير

بهاى‌[٢] سر خويشتن ميخورد

نه انصاف باشد كه سختى برد

چو دارند گنج از سپاهى دريغ،

دريغ آيدش دست بردن به تيغ‌

چه مردى كند در صف كارزار!

كه دستش تهى باشد و كار، زار[٣]

به پيكار دشمن دليران فرست‌

هژبران به ناورد شيران فرست‌

به رأى جهانديدگان كار كن‌

كه صيد آزمون است گرگ كهن‌[٤]

مترس از جوانان شمشيرزن‌

حذر كن ز پيران بسيار فن‌

جوانان پيل‌افكن شيرگير،

ندانند دستان‌[٥] روباه پير

خردمند باشد جهانديده مرد

كه بسيار گرم آزمودست و سرد

جوانان شايسته بخت‌ور،

ز گفتار پيران نپيچند سر

گرت مملكت بايد آراسته،

مده كار معظم‌[٦] به نوخاسته‌

سپه را مكن پيشرو جز كسى،

كه در جنگها بوده باشد بسى‌

به خردان مفرماى كار درشت‌

كه سندان‌[٧] نشايد شكستن به مشت‌