شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٣٧ - حكايت(٢٤) شنيدم كه از پادشاهان غور

همى گفت و شمشير بالاى سر،

سپر كرده جان پيش تير قدر[١]

نبينى‌[٢] كه چون كارد بر سر بود،

قلم را زبانش روانتر بود

شه از مستى غفلت آمد به هوش‌

به گوشش فرو گفت فرخ سروش:

كزين پير، دست عقوبت بدار

يكى كشته‌گير از هزاران هزار[٣]

زمانى سر اندر گريبان بماند

پس آنگه به عفو آستين برفشاند

به دستان خود بند ازو برگرفت‌

سرش را به بوسيد و در برگرفت‌

بزرگيش بخشيد و فرماندهى‌

ز شاخ اميدش برآمد بهى‌[٤]

به گيتى حكايت شد اين داستان‌

رود نيكبخت از پى راستان‌

بياموزى از عاقلان حسن خوى‌

نه چندانكه از غافل عيبجوى‌

ستايش‌سرايان نه يار تواند

نكوهش‌كنان دوست‌دار تواند[٥]

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)