شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٣٤ - حكايت(٢٤) شنيدم كه از پادشاهان غور

تفو بر چنان ملك و دولت كه راند!

كه شنعت‌[١] درو تا قيامت بماند

پسر چون شنيد اين حديث از پدر

سر از خط فرمان نبردش‌[٢] به در

فرو كوفت بيچاره خر را به سنگ‌

خر از دست عاجز شد، از پاى لنگ‌

پدر گفتش اكنون سر خويش گير

هرآن ره كه ميبايدت پيش‌گير

وز آن سو پدر روى در آستان:

كه يا رب به سجاده راستان،

كه چندان امانم ده از روزگار،

كزين نحس ظالم برآيد دمار[٣]

اگر من نبينم مر او را هلاك،

شب گور چشمم نخسبد به خاك‌[٤]

اگر مار زايد زن باردار،

به از آدمى‌زاده ديوسار

زن از مرد موذى ببسيار به‌

سگ از مردم مردم‌آزار به‌

مخنث‌[٥] كه بيداد بر خود كند،

از آن به كه با ديگرى بد كند

شه اينجمله بشنيد و چيزى نگفت‌

به بست اسب و سر بر نمد زين بخفت‌

همه شب به بيدارى اختر شمرد

ز سودا و انديشه خوابش نبرد

چو آواز مرغ سحر گوش كرد،

پريشانى شب فراموش كرد

سواران همه شب همى تاختند

سحرگه پى‌[٦] اسب بشناختند