آن‌گاه به او دخول كند اگر حيض ببيند و اگر نبيند و در سنّ زنانى باشد كه حيض نه بيند چهل و پنج روز بايد كه صبر نمايد و بعد از آن به او دخول كند امّا اگر آقا دخول نكرده باشد همان ساعت كه بخرد دخول مى‌تواند كرد.

بيستم‌ زنى را كه عقد كرده باشد و پيش از دخول طلاق دهد واجبست بر شوهر كه نصف مهر را به او دهد و اگر دخول كرده باشد تمام مهر او را بايد داد.

بيست و يكم‌ اگر در وقت عقد كردن مهر را مشخّص نكرده باشد واجبست بر شوهر كه مهر المثل به او دهد.

بيست و دوّم‌ هر گاه زن مقرّر كردن مهر خود را به شوهر رجوع كرده باشد واجبست بر او كه قبل از دخول مهر او را مشخّص كند.

بيست و سيّم‌ واجبست بر شوهر دادن مهر المثل در هر موضعى كه مهر مسمّى فاسد شده باشد و هم چنين واجبست مهر المثل در وطى شبهه و در زنا كردن به تعدّى.

بيست و چهارم‌ واجبست نفقه دادن بزن عقد دايمى و اگر چه او را طلاق داده باشند تا زمانى كه از عدّه بيرون نرفته است و هم چنين واجبست نفقه زنى كه او را طلاق گفته باشد و حامله باشد و واجبست دادن جامه كه بدن خود را بآن به پوشند و خانه كه در آن بنشينند و خادمى كه خدمت ايشان كند هر گاه از جماعتى باشند كه خدمتكار داشته باشند و نيز واجبست دادن فرش و چيزهائى كه بدن بآن پاك سازند و ازاله بوى بد از بدن كنند و ظروفى كه در آن طعام بپزند و اجرت حمّام در وقت احتياج و قيمت آب غسل كردن بر قول بعضى از مجتهدين.

بيست و پنجم‌ هر چهار شب يك شب پيش زن خوابيدن چه خوابيدن يك شب از چهار شب پيش او واجبست.

بيست و ششم‌ اگر بر زن ظلم كرده باشد يعنى پيش او نخوابيده باشد قضاى آن واجبست.

بيست و هفتم‌ اگر منى را در بيرون فرج زن دايمى بريزد بى‌اذن او واجبست كه ده مثقال طلا به او بدهد.

بيست و هشتم‌ بر زنى كه شوهر او مرده باشد واجبست‌[١] كه بعد از فوت او تا چهار ماه و ده روز ترك زينت كند.

بيست و نهم‌ واجبست بر زن تهيّه آن چه دخول كردن و تمتّع گرفتن موقوف بر آن باشد.

سى‌ام‌ هر گاه زنى نفس خود را به شوهر واگذارد و نام مهر نبرد آن‌گاه او را پيش از دخول كردن و مشخّص ساختن مهر طلاق دهد يا فسخ نكاح ايشان شود واجبست بر شوهر اگر مالدار باشد كه جامه نفيسى كه ده مثقال طلا ارزد يا اسبى كه قيمت او ده مثقال طلا باشد يا ده مثقال طلا به آن زن بدهد و اگر مفلس باشد انگشترى طلا يا نقره‌

[١] در مكروهات نكاح فرمودند سنّت است صدر دام ظلّه العالى