مجتهدين و آيا به جاى بسم اللَّه يا اللَّه اكبر اگر اللَّهمّ اغفر لي يا اللَّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد بگويند شكار حلال مى‌شود يا نه در اين نيز ميانه مجتهدين خلافست.

پنجم‌ آن كه بقصد شكار كردن سگ را سر دهند يا تير بيندازند پس اگر بى‌قصد شكار كردن سگ بدود يا تير از كمان بجهد و شكارى را بكشد حلال نيست امّا اگر در اثناى رفتن سگ را بطلبند و نگاهدارنده آن‌گاه سر دهند حلال مى‌شود.

ششم‌ آن كه قصد جنس شكار كنند پس اگر در وقت سر دادن سگ و انداختن تير و نيزه قصد جنس شكار نكنند و شكارى را بكشد حلال نيست.

هفتم‌ آن كه شكار به سبب جراحت دندان سگ و خوردن تير و نيزه و شمشير بميرد و جراحت موضع ذبح لازم نيست بلكه هر عضوى از اعضاى او را كه جراحت كرده باشد و بآن بميرد حلالست امّا اگر بآن جراحت نميرد بلكه به واسطه تعب بسيار يا غرق شدن در آب يا افتادن از كوه يا آن كه سگ گلوى او را بگيرد بى‌آن كه جراحت كند بميرد يا درنده غير سگ بعد از جراحت سگ او را بكشد حلال نيست مگر آن كه در اين صورت جراحت سگ كشنده باشد و بعضى از مجتهدين گفته‌اند كه اگر شكارى كه مجروح شده باشد در آب بميرد پس اگر سر از آب بيرون آورده باشد يا آن كه آن شكار حيوانى باشد كه آب او را نكشد چون قاز و اردك حلالست.

هشتم‌ آن كه شكار مجروح از نظر غايب نشود و در او حيات باشد كه ماندن او امكان داشته باشد و اگر چه نصف يك روز بيش نماند پس اگر در اين صورت از نظر پنهان شود و او را مرده بيابند حلال نيست خواه بعد از آن كه از نظر غايب شود سگ بر سر او حاضر باشد و خواه نباشد.

نهم‌ آن كه آن كس كه سگ سر داده و تير انداخته و نيزه و شمشير زده پيش شكار حاضر نباشد چه اگر حاضر باشد و آن مقدار وقت باشد كه او را تواند كشت لازمست كه سر او را ببرد كه اگر بكذارد تا بميرد حلال نيست و اگر در وقت حاضر شدن او چيزى نباشد كه شكار را بآن تواند كشت ميانه مجتهدين در آن خلافست اقرب آنست كه حرامست و بعضى برآنند كه در اين صورت بگذارند كه سگ آن شكار را پاره پاره كند.

دهم‌ آن كه مى‌بايد كه شكار آن چنان باشد كه تواند گريخت خواه وحشى باشد و خواه اهلى انسى پس اگر كوچك باشد يا قدرت بر گريختن نداشته باشد حلال نيست.

فصل سيّم در احكام شكار كردن‌

بدان كه واجبست موضعى از شكار را كه سگ به دندان گرفته باشد باب بشويند و بعضى از مجتهدين شستن آن را واجب نمى‌دانند و شرط نيست‌