چهارم‌ شكار كردن بغير از سگ و تير و نيزه و شمشير چون شكار كردن باز و باشه و چرخ و پارس و پلنك و كمان گروهه و كندن سر شكار و كوفتن سر او و كشتن به تفنك و سيّد مرتضى علم الهدى نقل اجماع اماميّه كرده است بر حرام بودن شكارى كه بغير از سگ معلم و تير و نيزه و شمشير كشته باشند و بعضى از مجتهدين گفته‌اند كه آن چه درنده‌ها چون پارس و پلنك بكشند حلالست و در حديث صحيح بزنطى از حضرت امام رضا ٧ روايت شده كه آن حضرت فرموده‌اند كه اگر پارس شكارى را بكشد حلالست و بعضى از مجتهدين گفته كه غير از سگ شكارى بهر چه شكار كنند حرام است و اين قول ضعيف است و بعضى از مجتهدين شكار كردن به كمان گروهه را مكروه مى‌دانند.

پنجم‌ شكار كردن كافر و دشمن اهل بيت و ديوانه و طفل غير مميّز چه شكارى را كه آنها بكشند خوردن او حرامست.

ششم‌ شكار كردن محرم در حالتى كه احرام بسته باشد چه در آن حالت شكار او حكم مرده دارد و خوردن آن حرام است.

هفتم‌ شكار كردن در حرم مكّه و مدينه امّا آن‌ شش وجه مكروه‌:

اوّل‌ شكار كردن به سگى كه او را آتش‌پرست تعليم كرده باشد.

دوّم‌ شكار كردن به سگ سياه و بعضى از مجتهدين اين قسم شكار كردن را حرام مى‌دانند[١] چه از حضرت امير المؤمنين ٧ منقولست كه آن حضرت مى‌فرمود كه گوشت شكارى را كه سگ سياه گرفته باشد نبايد خورد و حضرت رسالت پناه ٦ امر به كشتن سگ سياه كرده‌اند.

سيّم‌ شكار كردن در شب و بچّه جانوران را از آشيانهاى ايشان بيرون آوردن.

چهارم‌ شكار كردن ماهى در روز و شب جمعه.

پنجم‌ شكار كردن در حرم مكّه و مدينه.

ششم‌ شكار كردن شكارى كه متوجّه حرم مكّه باشد.

فصل دوّم در شروط شكار كردن‌

بدان كه ده امر در شكار كردن شرطست:

اوّل‌ آن كه سگى كه به آن شكار مى‌كنند مى‌بايد كه او را تعليم كرده باشند به حيثيّتى كه هر گاه سر دهند برود و هر گاه منع كنند باز برگردد و اگر شكار كند شكار را نكشد پس اگر آن سگ تعليم نداشته باشد و شكار را بكشد حرامست.

دوّم‌ آن كه آن سگ شكار را نخورد چه اگر خوردن عادت او باشد حلال‌

[١] قول به حرمت احوط است صدر دام ظلّه