تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٧٠٥ - توصيف آن حضرت از امامت و امام و مقام او

«آيا آن كه به راه حق هدايت كند براى پيروى شايسته‌تر است يا آن كه خود راه نشناسد جز اينكه هدايتش كنند؟ شما را چه شده؟ چگونه قضاوت مى‌كنيد؟» (يونس: ٣٥) و در قصه طالوت‌[١] فرموده: «خدا او را بر شما بگزيده، و در علم و نيروهاى جسمانى فزونى داده، و خدا ملك خويش به هر كه خواهد دهد.» (بقره: ٢٤٧). (و طالوت با اينكه پيغمبر نبوده خداوند همان مقام پادشاهى را با قيد علم و قدرت به او عطا كرد) و در حكايت حضرت داود فرمايد:

«داود جالوت را كشت و خدا به او پادشاهى و حكمت داد، و آنچه (از علوم) مى‌خواست به وى آموخت.» (بقره: ٢٥١). (١) و به پيغمبرش فرمايد: «خدا كتاب و حكمت را بر تو نازل كرد، و آنچه را نمى‌دانستى به تو آموخت، و فضل خدا بر تو بزرگ است.» (نساء: ١١٣).

و در باره امامان خاندان و عترت و نسل پيغمبر ٦ فرمايد: «بلكه بر مردم (يعنى اهل بيت پيغمبر) بر آنچه خدا از فضلش به آنها عنايت كرده رشگ مى‌برند؟ ... (ما به آل ابراهيم كتاب و حكمت و ملكى عظيم داده‌ايم، اما مردم برخى بدان ايمان آوردند و برخى سد راه شدند و جهنم براى كيفر آنان) آتشى (كافى است).» (نساء: ٥٥- ٥٤). آن بنده را كه خدا براى اداره امور بندگانش انتخاب كند، سينه‌اش را براى اين كار بگشايد، چشمه‌هاى حكمت را در قلبش بيندوزد و به زبانش روان سازد، و از آن پس ديگر در پاسخ هيچ سؤال نماند، و راهى نادرست نپيمايد و پيوسته از توفيق و استقامت و تأييد (خدائى) برخوردار باشد، از خطا و لغزش ايمن گردد، خدا او را بدين فضائل ممتاز سازد، تا حجت خلق و شاهد بندگانش باشد، آيا مردم مى‌توانند به چنين كس دست يابند تا او را انتخاب كنند و منتخبشان داراى اين اوصاف باشد؟

[١] پادشاه اسرائيلى كه براى نجات قوم بنى اسرائيل از اسارت دشمن از طرف خدا مأمور شد.