حضرت ابراهيم اين مقام را پيوسته قرن بقرن از يك ديگر ارث بردند تا نوبت به پيامبر اسلام رسيد و خداوند فرمود: «سزاوارترين مردم به ابراهيم آنها هستند كه پيرويش كردند، و اين پيغمبر، و آنها كه ايمان آوردند.» (آل عمران: ٦٨). امامت به آنان اختصاص يافت و پيغمبر آن را به عهده على ٧ نهاد، و در نسل برگزيده او كه خداوند علم و ايمانشان داده قرار گرفت، و خدا در باره آنها فرمود: «آنها كه علم و ايمان يافتند (در پاسخ مجرمان كه در قيامت سوگند ياد كنند كه ساعتى بيش در دنيا و برزخ درنگ نكرده‌اند) گويند شما در كتاب خدا تا روز رستاخيز كه امروز است درنگ كرديد ولى از آن خبر نداشتيد.» (روم: ٥٦). اين سنتى است كه جارى شده و خدا آن را تا قيامت در نسل پيغمبر ٦ قرار داده، كه پس از محمد پيغمبرى نيست، با اين وصف چگونه اين خلق نادان مقام امامت را به آراء خود انتخاب مى‌كنند؟ (١) امامت مقام انبيا و ميراث اوصياء است. امامت جانشينى خدا و خلافت پيغمبر، و مقام امير المؤمنين و جانشينى حسن و حسين است.

(٢) امام: زمام و عنان دين، نظام مسلمين، صلاح دنيا و عزت مؤمنين است. امام: ريشه بالنده اسلام، و شاخه سربلند آن است. امام: متمم و مكمل نماز، زكات، روزه، حج، و جهاد است، مايه وفور غنيمت، و صدقات، و اجراى حدود و احكام، و استحكام مرزها و سرحدات است.

(٣) امام است كه حلال خدا را حلال، و حرامش را حرام كند. حدود را اقامه كند، از دين خداوند دفاع نمايد، و (مردم را) با حكمت و موعظه نيك، و حجتهاى رسا به راه خدا دعوت كند.

(٤) امام: خورشيدى را ماند كه هنگام دميدن از گوشه افق، آنجا كه نه ديده تواندش ديد، و نه دست به دامانش تواند رسيد، اشعه تابناك خود را بر عالم بگسترد.

(٥) امام: ماه چهارده تابان، چراغ فروزان، نور طالع، اختر راهنما در اعماق تيرگيها، دليل هدايت، و نجاتبخش از هلاكت است.

(٦) امام: آتشى بر سر تل بلند است‌[١]، آن را كه گرما خواهد حرارت بخشد، و آن را كه گرفتار مهالك شود، راه بنمايد، هر كه از آن كناره گيرد نابود شود.

(٧) امام: ابر بارنده، باران پياپى، آسمان سايه‌افكن، زمين گسترده، چشمه جوشان، بركه و گلزار است.

[١] تشبيه به آتشى است كه به رسم اعراب در بيابانها از براى راهنمائى و دعوت گمشدگان و گرسنگان و سرمازدگان افروخته مى‌شده.