(١) ٣١. حق همسايه اين است كه در غياب (آبروى) او را حفظ كنى، در حضور، احترامش را نگه دارى، و در هر حال يار و مددكارش باشى، در پى عيبجوئى او نباشى، براى پيدا كردن بديهايش كنجكاوى نكنى، اگر تصادفا و بدون قصد و تعقيب به عيبى بر خوردى، بايد سينه‌ات دژى محكم و پرده‌اى مستحكم باشد كه با سر نيزه هم نتوان بدان راز دست يافت، اگر با كسى راز مى‌گويد گوش نده، او را در سختيها وانگذار، در نعمت بر او رشگ مبر، از خطايش بگذر، لغزشش را ناديده گير، اگر نادانى كرد بردبارى كن، مسالمت را از دست مده، زبان بدگويان را از او بگردان، دغلكارى نصيحتگو (ى منافق) را بر او فاش گردان، و با وى خوشرفتار باش، لا حول و لا قوة الا باللَّه.

(٢) ٣٢. حق همراه (همسفر و رفيق راه) اين است كه اگر بتوانى در احسان و محبت از او فزونتر باش و گر نه لا اقل با او برابر باش، چنان كه احترامت كند احترامش كن، چنان كه حفظت كند حفظش كن، اجازه نده در جوانمردى بر تو سبقت گيرد، اگر پيشدستى كرد تلافى كن، از مودتى كه شايسته او است كوتاهى منما، به خيرخواهى و محافظتش ملتزم باش، در اطاعت خدا با او همدست باش، در ترك گناه او را كمك كن، و (سرانجام) براى او رحمت باش نه عذاب، و لا قوة الا باللَّه.

(٣) ٣٣. حق شريك است كه در غياب وظيفه‌اش را انجام دهى، در حضور با او مساوى باشى، بدون نظرش تصميم نگيرى، مستبدانه و بى‌مشورت كار نكنى، مالش را نگه دارى، در هيچ كوچك و بزرگ به او خيانت ننمائى كه در حديث آمده «دست خدا بر سر دو شريك است ما دام كه به هم خيانت نكنند»، و لا قوة الا باللَّه.

(٤) ٣٤. حق مال اين است كه حرام بدست نيارى، در حرام صرف نكنى، از جاى لازم دريغ ننمائى و بجاى غير لازم خرج ننمائى، و در صورتى كه مال خداست (و البته مال اوست) جز به راه خدا مصرف نكنى، آن كس را كه ممكن است ترا نستايد (و قدر زحماتت را نشناسد، يعنى وارث را) بر خود مقدم ندارى، كه البته پس از تو نيز در اموالت جانشين خوبى نخواهد بود، و آنها را به راه اطاعت خداى تو مصرف نخواهد كرد، در نتيجه تو خود او را بر اين تصرفات ناروا در مالت كمك كرده‌اى، و چنانچه وارث به حال خود بينديشد (دلسوز خويش باشد) و ميراث ترا در طاعت خدا صرف كند، غنيمت را او برد و گناه، حسرت، پشيمانى و كيفر گريبان ترا گيرد، و لا قوة الا باللَّه.