تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٥٣ - خطبه آن حضرت معروف به«وسيله»

محبوب مردم گردد، (١) عزت مؤمن در بى‌نيازى از مردم است، قناعت مالى تمام نشدنى است، (٢) هر كه بسيار ياد مرگ كند از دنيا به اندك بسازد، (٣) هر كه گفتارش را جزء اعمالش داند سخن بيهوده نگويد. (٤) شگفتا كه گروهى از عذاب ترسند و (از گناه) دست نكشند، و اميد ثواب دارند و توبه نكنند، (٥) فكر كردن روشنى آرد، غفلت تاريكى است، نادانى گمراهى است، سعادتمند آن است كه از ديگران پند گيرد، (٦) ادب بهترين ميراث است، (٧) خوش اخلاقى بهترين همدم است، (٨) با قطع رحم بركت و فزونى نيست، (٩) با فسق و فجور بى‌نيازى نيست. (١٠) سلامت ده جزء است نه جزئش در سكوت از غير ذكر خدا، و يك جزئش در ترك معاشرت ابلهان است.

(١١) سر علم نرمخوئى و سازگارى و آفتش درشتى است، (١٢) از گنجهاى ايمان صبر بر مصيبتهاست. (١٣) عفت طبع و پارسائى زيور فقر است، (١٤) ديدار زياد ملال‌انگيز است، (١٥) اطمينان پيش از تجربه خلاف احتياط است، خودپسندى نشان كم عقلى است. (١٦) هيچ گناهكارى را (از رحمت خدا) نااميد مكن چه گنهكاران كه عاقبت بخير شدند، و چه نيكوكاران كه سرانجام كارشان به تباهى كشيد و به دوزخ روانه شدند. (١٧) تجاوز به بندگان توشه بدى است براى آخرت، خوشا به حال آن كه علم و عمل (دوستى) و دشمنى، گرفتن و رها كردن، گفتن و خاموشى، كردار و گفتارش محض رضاى خدا باشد، (١٨) مسلمان تا پرهيزگار نباشد، مسلمان نيست، و تا پارسا نباشد پرهيزگار نيست، و تا دورانديش نباشد پارسا نيست، و تا عاقل نباشد دورانديش نتواند بود. عاقل نباشد جز آن كه فرمان خدا را دريابد و براى سراى ديگر كار كند. و صلى اللَّه على محمد النبى و على اهل بيته الطاهرين.