تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٥١ - خطبه آن حضرت معروف به«وسيله»

دانه، خورنده‌اى، و تو (اى انسان) قوت مرگى.

(١) مردم! بدانيد كه هر كس گام روى خاك نهد به درون آن شود، شب و روز شتابان عمرها را ويران كنند.

(٢) مردم! نمك‌نشناسى پستى است، (٣) رفاقت نادان شوم است، (٤) نرم گفتارى از بزرگى است، (٥) از مكر و خدعه بپرهيز كه خوى لئيمان است، (٦) هر جوينده نيابد، و هر غايب باز نگردد، (٧) به آن كه با تو سرد است دل مبند، (٨) چه بيگانه‌ها كه از خويش نزديكترند، (٩) نخست از همراه پرس آنگاه از راه، و اول از همسايه و سپس از خانه، (١٠) براى آنچه از خود سراغ دارى عيب برادرت را بپوشان (عيبش را بپوش تا عيبت را بپوشد، و يا آن كه خود معيوب است نبايد به عيب دگران پردازد)، لغزش دوست را براى روز تسلط دشمن ناديده گير، هر كه بر كسى غضب كند كه نتواند زيانش رساند، غمش طولانى و روحش معذب گردد، هر كه از خداى خود ترسد از ستم خوددارى كند، (١١) آن كه خير و شر خود نشناسد همانند چارپايان است، (١٢) تباه كردن توشه فساد است، (١٣) مصيبت (دنيا) در كنار عظمت تنگدستى فردا چقدر كوچك است! (١٤) دشمنيها و اختلافات شما (چيزى) نيست مگر اثر گناه، (١٥) چقدر راحت به رنج و سختى به تحول و تغيير نزديك است، شرى كه به دنبالش بهشت باشد شر نيست، خيرى كه به دنبالش دوزخ باشد خير نيست، هر نعمتى بجز بهشت ناچيز است، هر بلائى بجز جهنم سلامت است. (١٦) به هنگام اصلاح درون، گناهان بزرگ نمايان گردد، (١٧) اخلاص عمل از خود عمل مشكلتر است. (١٨) هيهات اگر ترس از خدا نبود من از همه عرب سياستمدارتر بودم، (١٩) بر شما باد رعايت خدا در خلوت و جلوت، حقگوئى در آرامش و غضب، ميانه‌روى در توانگرى و درويشى، عدالت با دوست و دشمن، عمل در نشاط و كسالت، و رضايت از خدا در سختى و رفاه. (٢٠) هر كه حرفش زياد است اشتباهش زياد است، هر كه اشتباهش زياد است شرمش كم است، و هر كه شرمش كم است پرهيزگاريش اندك است، هر كه پرهيزگاريش اندك است قلبش مرده است، و هر كه قلبش مرده است جايش دوزخ است، (٢١) هر كه فكر كند عبرت گيرد، هر كه عبرت گيرد گوشه‌گير شود، و هر كه گوشه گيرد (از فتنه‌ها) سالم ماند، هر كه از هوس بگذرد آزاد است، هر كه حسد را وانهد