تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٣٧ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

كسى است كه دينش را ربوده‌اند، هان! بعد از بهشت فقرى نيست، و بعد از دوزخ ثروتى.

(١) هيچ بنده مزه ايمان را نچشد مگر وقتى كه دست از دروغ بكشد، چه شوخى و چه جدى.

(٢) مسلمان را نسزد كه با دروغگو طرح رفاقت ريزد، كه او چندان دروغ مى‌گويد كه راستش را هم باور نمى‌كنند.

(٣) بزرگترين گناه، غصب مال مردم به ناحق است.

(٤) هر كه از قصاص ترسد از ستم خوددارى كند.

(٥) ظالمى شبيه به مظلوم همچون حسود نديدم.

(٦) ظالم، و همكار ظالم، و راضى به ظلم هر سه در گناه شريكند.

(٧) صبر دو گونه است: يكى صبر در معصيت كه پسنديده و زيباست، و ديگر صبر در مقابل حرام كه زيباتر است. ذكر دو نوع است: يكى ياد خدا در وقت مصيبت، اين ذكرى خوش و زيباست، از اين بهتر ياد خدا هنگام ارتكاب گناه است كه مانع معصيت گردد.

(٨) خداوندا! مرا به هيچ يك از شرار خلقت محتاج مكن، و اگر نيازى مقدر فرمودى حاجتم را به دست آن كس سپار كه از همه خوشروتر، در انجام كار سخاوتمندتر، زبانش گوياتر و منتش كمتر باشد.

(٩) خوشا به حال آن كه خداپسندانه با مردم انس گيرد و مردم با او الفت گيرند.

(١٠) اين از حقيقت ايمان است كه بنده راستى گزيند تا آنجا كه از دروغ نافع نيز بگريزد و سخنش از مرز دانشش تجاوز نكند (آنچه نداند نگويد).

(١١) امانت را رد كنيد حتى به قاتل اولاد پيمبران.

(١٢) تقوا رستنگاه ايمان است.

(١٣) هان! آن ذلت كه در راه اطاعت خدا باشد از همكارى در گناه، به عزت نزديكتر است (بعيد نيست عبارت تحريف شده باشد و شايد اصل چنين بوده، آن ذلت كه در راه طاعت خدا باشد از آن عزت كه از طريق معصيت فراهم شود به عزيزى نزديكتر است).

(١٤) مال و اولاد كشت دنياست و عمل صالح كشت آخرت، و خدا گروهى را از هر دو بهره‌مند ساخته.