(١) بدان كه راهى پر مشقت و سخت هولناك در پيش دارى، در اين راه از تلاش صحيح، و توشه كافى و سبكبارى ناگزيرى، بيش از مقدار حاجت بار به دوش نگير كه سنگينى است و وبال، هر گاه حاجتمندى يافتى كه توشه‌ات را برگيرد و به هنگام نياز باز پس دهد غنيمت شمار، و وجود آن كس را كه در حال توانگرى قرض ستاند مغتنم دان، و موعد پرداخت را روز تنگدستى قرار ده.

(٢) و بدان كه گردنه‌اى سخت در جلو دارى كه بناچار از آنجا بسوى بهشت يا دوزخ سرازير خواهى شد، در اين گردنه هر كه سبكبارتر است خوشحالتر است، پيش از فرود- آمدن به فكر خود باش، بدان آن كه خزانه‌هاى دنيا و آخرت را در دست دارد به تو اجازه دعا داده و اجابتش را ضمانت كرده، دستور درخواست داده تا عطا كند، و او مهربان است، مترجمى در ميان ننهاده، پرده‌اى در برابرت نياويخته، ترا بدست ميانجى و واسطه‌اى نسپرده، به هنگام خطا از توبه جلو نگرفته، و از بازگشت سرزنشت نكرده، در كيفرت تعجيل روا نداشته و آنجا كه خود را در معرض رسوائى قرار داده‌اى رسوايت نكرده، در جرم خرده‌گيرى ننموده از رحمت نااميدت نساخته، در توبه سختگيرى نداشته، دست كشيدن از گناه را (حسنه): كار نيك شمرده، كار بد را يكى، و عمل نيك را ده تا بحساب آورده، در توبه و از سر گرفتن كار را به رويت گشوده، هر وقت خواهى صدا و مناجاتت را بشنود تا حاجتت را به او برسانى، سر ضمير خود باز گوئى، غم و غصه‌ات را با او در ميان نهى، بر كارها از او مدد خواهى، راز خود را كه از مردمان بپوشى به وى اظهار كنى، كليد خزانه‌هايش را (به نام دعا) در اختيارت نهاده، (٣) مصرانه درخواست كن و از تأخير اجابت نااميدى به خود راه مده، كه بخشش به قدر سؤال است و گاه اجابت تأخير افتد تا بيشتر دست به دعا بردارى و عطايت فزونتر گردد، و گاه آنچه را خواهى ندهند و بجاى آن در حال و آينده (اين جهان و آن جهان) چيزى بهتر دهند و گاه به نفع تو اجابت نكنند كه بسا خواسته‌ات مايه تباهى دين است، بايد خواهشت ارزنده، و سودمند باشد، چيزى كه جمالش بماند و وبالش نماند، مال براى تو نيايد، تو هم براى مال، بزودى پايان كار خود را نيك يا بد، ببينى، جز اين كه بخشنده كريم از آن بگذرد.