آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٥٩ - يادداشتهاى باب پنجم

مجموع حركت‌هاى فناپذير و از بين رفتنى مى‌باشد و عنوانش چنين مى‌باشد و قايم به وى مى‌باشد و به فناى وى فنا مى‌شود سيئه و گناه نيست و اين آثار گناهى است كه پشت سر آن عقاب مى‌آيد يعنى گناهان لازمه انسانند تا آنكه با دميده شدن «يوم تبلى السرائر» عقاب مى‌شود و اگر آميختگى اين شقاوت و زشتى در ذات انسان نبود از وى عمل زشت صادر نمى‌شد و وقتى با توبه و عمل صالح تطهير شود ذات وى سعادتمند و پاك مى‌شود كه آثار لازمه آن كه همان گناهانند متبدل مى‌شود.

شماره ٦٧ ص ٢١٣ سطر ١٢:

فرق بين شكر و حمد چيست؟ شكر بزرگداشت با تمام جوارح است و حمد بزرگداشت با زبان است و هر دو سپاسگزارى از نعمت‌هايى است كه حق سبحان داده است، ولى مدح بر نيكويى‌هايى است كه ممدوح دارد.

شماره (٢- ٦٥) ص ٢٠٨ سطر ١٦:

حديث دلالت مى‌كند كه بعضى از درجات بهشت با كار و كوشش و تلاش به دست مى‌آيد ولى بعضى از درجات بدون ابتلا قابل دسترسى نيستند.

مرآة العقول شماره ٦٨ ص ٢١٢ سطر ٢:

چرا هنگام بين الطلوعين و غروب آفتاب تا مغرب شرعى ساعت غفلت شمرده شده است؟

روايت جابر از امام صادق ٧ تصريح دارد كه: شيطان در اين ساعت لشكريانش را پراكنده مى‌سازد لذا بايد در اين اوقات ذاكر خدا بود آيات و اخبارى بر فضل دعا و ذكر مخصوصا تهليل داريم ظاهر بعضى از آنها وجوب است، و لو كسى از علما به وجوب ذكر و دعا در اين اوقات قايل نشده است. علت اين اصرار و ابرام در اين دو وقت ممكن است همه و يا بعضى از وجوه زير باشد.

اوّل: شكر نعمت‌هاى روز يا شب گذشته.