دهد كه خيلى كوشش مى‌كند و حزن زيادى براى دين دارد و خوف آخرت بر وى غلبه كرده است ولى اهل دنيا در مورد چاقى و روشنى پوست و اعتدال قامت ريا مى‌كنند يعنى خود را در اين موارد نشان مى‌دهند.

رياى لباس و هيأت و شكل براى اهل دين به اين كه موى سر پريشان باشد و شارب را بگيرد و در حال راه رفتن سر را پايين بياندازد و نشانه سجود در پيشانى داشته باشد، ولى اهل دنيا در اين ريا مى‌كنند كه لباسهاى قيمتى و سعه زندگى خود را به رخ ديگران بكشند.

ريا در گفتار براى اهل دين در اين است كه موعظه مى‌كند، و ذكر گويد و حرف حكمت آميز مى‌زند و حفظ اخبار و آثار مى‌نمايد تا آنكه آن را در گفتگوهايش استفاده كند.

ولى رياى اهل دنيا در گفتار اين است كه اشعار و امثال را حفظ نمايند و عبارات فصيح و بليغ و داستانها در گفتار مى‌آورند.

و ريا در عمل براى اهل دين آنست كه مثلا نمازگزار با طول دادن قيام و سر پايين انداختن و قدم را مساوى نگه داشتن و در كلام سنگينى و وقار را حفظ كردن ريا كند.

ولى رياى اهل دنيا در عمل آن است كه تكبر و بزرگ منشى كنند و دست تكان دهند.

ريا در اصحاب و پيروان در اهل دين آن است كه متكلفانه عالمى را زيارت كند تا بگويند كه فلانى فلان عابد و عالم را زيارت كرده است و رياى اهل دنيا كه به آن واسطه جمع حطام دنيوى و كسب مال نمايد گرچه از اموال اوقاف و اموال يتيمان باشد.

ملخص مرآه شماره ٢- ٥٨ ص ١٨٠ سطر ٢:

روايت از ائمه معصومين : وارد شده كه: «ضع امر اخيك على احسنه» يعنى اگر سخن يا عملى از برادر مؤمنت انجام يافته به بهترين صورت ممكن حملش نما گرچه آن صورت مرجوح باشد و تجسس نبايد كرد. مگر آنكه آن سخن و عمل غير قابل تأويل باشد زيرا خداى تعالى فرمود إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ‌ بعضى از گمانها گناه است چنان كه بخشش همه به لسان كتاب و سنت منهى است خداى تعالى فرمود: وَ لا تَجَسَّسُوا حجرات ١٢ مرحوم مجلسى فرمود: بدان كه همان طور كه گفتار زشت در مورد مؤمن روا نيست پندار و گمان بد همه در مورد مؤمن روا نيست به اينكه عمل او را با خود حديث نفس كند.