است كه در همى از غير حلال كسب نمايند يا حقى را منع كنند يا اينكه خازن اموال تا روز مرگشان باشند ايشان كسانى هستند كه اگر در حساب نكته‌گيرى شود عذاب مى‌شوند، و اگر از ايشان عفو شود سالم مى‌مانند.

امّا طبقه سوم: كسانى هستند كه جمع مال، خواه از حلال و، خواه حرام را دوست دارند و واجبات ماليه را ادا نمى‌كنند بر ايشان لازم مى‌شود كه به اسراف و تبذير خرج كنند و با بخل و احتكار جمع مال نمايند ايشان همانى هستند كه دنيا زمام قلوب ايشان را گرفته تا آنكه با گناهانشان وارد آتش شوند.

و از آن حضرت روايت شده است كه فرمود:

هيچ مال حرام با صدقه اجر داده نمى‌شود و از انفاق بركت نمى‌يابد و بعد از مرگ باقى نمى‌ماند جز آنكه كاسب حرام را به آتش بكشاند.

[مرد محتضر با اموالش‌]

و از امير المؤمنين ٧ در مورد بزرگترين شقى پرسيده شد، فرمود: مردى كه دنيا را براى دنيا ترك كند پس دنيا از او فوت شود و از آخرت زيان بيند و مردى كه عبادت كند، ولى در اجتهاد و كوشش و روزه ريا كند، چنين مردى از لذات دنيا به خاطر دنيا محروم مى‌شود و دچار زحمتى شده كه اگر خالصانه مى‌بود مستحق ثوابش مى‌شد سپس وارد دار آخرت مى‌شود و گمان مى‌كند كه ميزان عمل او سنگين است، ولى آن را هباء منثورا مى‌بيند. به او مى‌گويند: حسرت چه كسى بيشتر است؟ مى‌گويد آن كس كه مال خود را در ترازو و ميزان ديگرى مى‌بيند خداى تعالى او را در جهنم مى‌كند و وارث او را بواسطه آن مال داخل بهشت مى‌كند. عرضه داشتند:

چطور چنين چيزى ممكن است؟ فرمود: چنان كه بعضى از برادرانم از مردى برايم تعريف كرد كه:

در حال جان دادن شخصى وارد خانه وى شد آن شخص به من گفت اى فلان نظر تو در مورد صد هزارى كه داخل صندوق است كه زكاتش را ندادم چيست؟ گفتم براى چه جمع كردى گفت براى اداى حقوق سلطان (ماليات) و مباهات در فاميل و ترس از نادارى عيال و ترس از حوادث زمان، جمع آورى كردم حضرت فرمود: آنگاه هنوز از خانه‌اش خارج نشده بود كه نفسش بيرون آمده بود. پس حضرت على ٧ فرمود: سپاس خداى را كه او را به خاطر اموال باطل در