پيامبر ٦ فرمود: كسى از شما دستش را به سوى آسمان بلند مى‌كند و مى‌گويد: «يا رب يا رب» ولى طعام و لباس وى از حرام است كدام دعاى وى به اجابت مى‌رسد؟ و اگر صدقه دهد به مال حرام صدقه مى‌دهد و اگر ازدواج كند، به حرام ازدواج مى‌كند و اگر روزه بگيرد بر حرام افطار مى‌كند. واى بر وى! آيا نفهميد كه خداى تعالى پاك است و جز پاك را نمى‌پذيرد و در كتاب خويش فرمود: إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌[١] مائده خداى تنها از پرهيزگاران مى‌پذيرد.

لآلئ الاخبار ج ٥ ص ٨٨ و نيز حضرت امير (ع) فرمود: هر كس لقمه‌اى از حرام بخورد چهل روز نمازش قبول نمى‌شود و چهل روز دعايش اجابت نمى‌گردد و غذاى حرام هر گوشتى را كه بروياند آتش سزايش مى‌باشد و يك لقمه نيز گوشت را مى‌روياند. لآلئ ج ٥ ص ٨٨

يادداشت‌هاى باب چهارم‌

شماره ٢٩ ص ١٢٩ سطر ١١:

مرحوم مجلسى در مرآة فرمود: معناى آن گمان خوش به آمرزش است كه به هنگام استغفار گمان داشته باشد كه وى را مى‌آمرزد و به هنگام توبه گمان قبولى توبه داشته باشد و به هنگام دعا گمان اجابت داشته باشد و به هنگام كفيل كردن خداى تعالى در كفايت از وى ظن به كفايت حق سبحان داشته باشد زيرا اين صفات جز با حسن ظن به خداى تعالى پيدا نمى‌شود و نيز وقتى كارى براى خدا انجام مى‌دهد گمان پذيرش آن را داشته باشد. بنا بر اين مستغفر و تايب و نيايشگر و عامل بايد اين اعمال را با يقين به اجابت انجام دهند، و وعده خداى تعالى را راست بدانند زيرا خداى تعالى به پذيرش توحيد حقيقى و اعمال صالح وعده فرمود. ولى اگر وى اين اعمال را انجام دهد، و گمان داشته باشد كه مورد قبول و پذيرش قرار نمى‌گيرد، و نفعى به حال وى ندارد اين نااميدى از رحمت خداى تعالى است و نااميدى و قنوط از گناهان كبيره است. و نيز در مرآة آمده است كه معناى حديث كه من در نزد حسن ظن بنده‌ام هستم يعنى من در حسن عمل و سوء عمل در نزد وى مى‌باشم، زيرا اگر اعمالش نيكو باشد ظن وى هم نكوست و اگر كسى اعمالش بد باشد گمان بد پيدا مى‌كند.

كلينى ره- ظن را به يقين حمل كرده است و ممكن است به معناى ظاهر آن حمل كرد، زيرا

[١] - ٥/ مائده، ٢٧.