گرفته است چون بار ثروت سنگين است و اندوه آن زياد. اگر ثروتمند در ميان جمع باشد فكر ثروت او را مشغول مى‌سازد و اگر تنها باشد پاسبانى مال او را بى‌خواب مى‌سازد. يكى از دانشمندان گفت: فقرا سه چيز را انتخاب كردند: يقين و فراغت بال و سبكى حساب. و ثروتمندان سه چيز را انتخاب كردند: رنج خود، اشتغال خاطر و سختى حساب.

[ثروت آرزوهاى خفته را بيدار مى‌كند]

دوم: فكر او پيوسته مشغول مال است، آرزوهاى خود را در باره پول به پرواز در مى‌آورد در اينكه با آن چه كند چگونه زيادش نمايد و از دزد و ظالم حفظ كند و از آن كامجويى كند، زيرا اگر آرزويى نداشت آن را جمع نمى‌كرد. ناگاه اجلش مى‌آيد و آرزوهايش را در هم مى‌ريزد و اموال وى به ديگران به ارث مى‌رسد.

حضرت عيسى ٧ فرمود: واى بر دنيا دار چگونه مى‌ميرد و مال را ترك مى‌كند. و چگونه به مال پناه مى‌دهد ولى مال او را مى‌فريبد. او به مال اعتماد مى‌كند و مال با او دشمنى مى‌كند.

سوم: جمع ثروت باعث تولد آرزوست و سياهى و سنگدلى را به ارمغان مى‌آورد و شيرينى عبادت را از دل خارج مى‌كند و همين از مهلكات است. عيسى ٧ فرمود: به حقيقت با شما سخن مى‌گويم همان طور كه بيمار به غذا نگاه مى‌كند و از شدت درد از غذا لذت نمى‌برد صاحب ثروت با شيرينى دنيا از عبادت لذت نمى‌برد و شيرينى آن را نمى‌يابد. و به حقيقت مى‌گويم همان طورى كه اگر سوار مركب نشوند ضعيف مى‌شود و چموش مى‌گردد و اخلاقش دگرگون مى‌شود دلها نيز چنانند، وقتى دل بياد مرگ نرم نشود و با عبادت رام نشود تاريك و سخت مى‌گردد. و به حقيقت با شما مى‌گويم: اگر خيك پاره نشود ممكن است ظرف عسل شود اگر شهوتها قلوب را ندرد و طمع او را آلوده نكند، يا نعمت‌هاى دنيا آن را تاريك نسازد بزودى ظرف حكمت مى‌شود.

چهارم: مال در جهت عكس مراد و مقصود آدمى واقع شده است، زيرا تلاش و كوشش و جمع آورى مال در اين است كه در راحتى قرار گيرد ولى مال بر اندوه و رنج مى‌افزايد و با جمع مال ترس از شيران درنده و سگهاى پارس‌كننده دوباره باز مى‌گردد.

دانشمندى مى‌گويد فقير از سه چيز راحت شد و ثروتمند به آن دچار شد. گفتند: آن سه چيز چيست؟ گفت ستم سلطان، حسد همسايه‌ها و چاپلوسى برادران. امير المؤمنين ٧‌