آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٨٠ - فهرست اشعار فارسى

از مردم و ديو و دد بريدن چه خوش است‌

اى يكدله، صد دله دل يكدله كن‌

آفرينش را همه پى كن به تيغ لا اله‌

اللّه اكبر اللّه اكبر از نفس كافر

از خدا خواهيم توفيق ادب‌

اگر با ديگرانش بود ميلى‌

آن شغالى رفت اندر خم رنگ‌

بشنو اكنون قصه آن رهروان‌

پوست از دارو بلاكش مى‌شود

تا ز خود بشنود نه از من و تو

حق تعالى گفت قارون زارزار

خلق را با توهمى بد خو كند

دشمنى بدخواه ترا نبود تر از خويشتن‌

در بلا هم ميچشم لذات او

ديو چو بيرون رود فرشته درآيد

در اول ذكر آرد انس با يار

زانك آدم زان عتاب از اشك دست‌

غلام همت آنم كه زير چرخ كبود

كوهها هم لحن داوودى كنند

گر مهر على در دل و جانت نبود

من كان ذا دراية و هوش‌

مال و زر سر را بود همچون كلاه‌

من از بيگانگان هرگز ننالم‌

نهفته گرچه مى‌بايد بود راز

ناله مومن همى داريم دوست‌

هست حيوانى كه نامش اسغر است‌

همچو فرعون مرصّع كرده ريش‌

هرگز پر طاووس به كركس ندهند

هرچه روييد از پى محتاج رست‌

هركه در اين راه مقرب‌تر است‌