آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ‌[١] خداى تعالى دعاى كسانى را كه ايمان آورند و عمل صالح انجام دادند اجابت مى‌كند و از فضل خود بر ايشان مى‌افزايد- فرمود: مراد مؤمنى است كه در غياب برادر مؤمنش برايش دعا كند پس فرشته مى‌گويد: و براى تو مثل آنچه كه درخواست كردى باشد و اين به خاطر دوستى تو به تو بخشيده شد. اين روايت اشاره به مطلب مذكور دارد.

حكايت شده است: يكى از نيكان بعد از پايان نماز در مسجد براى برادران خود دعا مى‌كرد، وقتى از مسجد بيرون آمد پدرش را مرده يافت و وقتى از كفن و دفن او فارغ شد شروع به تقسيم تركه بين برادران مؤمن كه برايشان دعا مى‌كرد نمود علت آن را سؤال كردند: گفت: من در مسجد براى ايشان بهشت را درخواست مى‌كردم. اكنون آيا در مورد دنياى فانى بخل بورزم. و در گفتار امام صادق ٧ فكر كن: وقتى دو مؤمن با همديگر دست دادند صد رحمت بين ايشان تقسيم مى‌شود نود و نه رحمت سهم آنست كه بيشتر از ديگرى، او را دوست داشته باشد. پس عنايت خداى سبحان را در مؤمن و محبت به او بدان و دعاى تو براى برادر مؤمنت براى تجارت نباشد يعنى تنها براى اين دعا كنى كه ثواب دعاكننده براى مؤمن را ببرى بدون آنكه محبت او را در دل داشته باشى و كار به استجابت اين دعا نداشته باشى. بر تو مى‌ترسم كه با اين حالت اجر دعا از دست تو برود توجه به روايت جابر كن در آنجا كه فرشته مى‌گويد: چون تو دوستش داشتى (اين اجر براى تو باشد).

فصل‌

چگونه برادر مؤمنت را دوست نداشته باشى، در صورتى كه ياورت عليه دشمنانت مى‌باشد و كمك كار در دين توست و با تو در دوستى دوستان موافق است و در دشمنى دشمنانت همداستان. و از ائمه اطهار : وارد شده است كه فرمود: بنده به حقيقت ايمان نمى‌رسد تا آنكه برادرش را دوست بدارد. و از آن حضرت آمده است: شيعه ما همديگر را دوست دارند و در محبت ما به همديگر بذل و بخشش مى‌كنند.

عبد المؤمن انصارى مى‌گويد: بر ابى الحسن موسى بن جعفر (ع) وارد شدم و در نزد او محمد بن عبد اللَّه جعفرى بود، به او لبخند زدم امام (ع) فرمود: آيا دوستش دارى؟ (٥٢) عرضه داشتم: بله و جز به خاطر شما دوستش نمى‌دارم. فرمود او برادر توست و مؤمن برادر تنى مؤمن‌

[١] - ٤٢/ شورى، ٢٦.