مجالس ذكر باغهاى بهشتى هستند. در صبح و شام ذكر خداى نماييد! هر كس دوست دارد كه جايگاه خود را نزد خدا بداند، نگاه كند ببيند خداى تعالى چه جايگاهى نزد او دارد، زيرا خداى تعالى بنده را به جايگاهى مى‌نشاند كه بنده، خداى تعالى را نشانده است و بدانيد كه بهترين و پاك ترين اعمال شما نزد پادشاهتان و بالا برنده‌ترين اعمال به درجات بهشتى و بهترين چيزى كه خورشيد بر آن طلوع كرده است، ذكر خداى تعالى است، زيرا خداى تعالى از خود خبر داده است كه من همنشين كسانى هستم كه يادم كنند و فرمود: مرا ياد كنيد شما را به نعمت خود ياد كنم، و مرا به طاعت و عبادت ياد كنيد شما را به نعمت خود ياد كنم و مرا به طاعت و عبادت ياد كنيد! شما را به نعمت‌ها و احسان و رحمت و رضايت ياد كنم.

روايت هيجدهم: از ائمه اطهار : روايت شده كه در بهشت سرزمينى است كه وقتى ذاكر روى به ذكر مى‌كند فرشتگان نيز شروع به كاشتن درخت مى‌كنند گاهى فرشته‌اى مى‌ايستد از او سؤال مى‌شود: چرا ايستادى؟ مى‌گويد صاحب من يعنى ذاكر خسته شده است.

فصل (١) ذكر خداوند در همه حالات مستحب است و هيچ گاه مكروه نيست.

حلبى از امام صادق (ع) روايت كرد و فرمود: عيبى ندارد كه ياد خدا كنيد در حالى كه بول مى‌كنيد، زيرا ذكر خدا در هر حال خوب است و از ذكر خدا خسته نشويد! و از آن حضرت روايت شده: از سخنانى كه خداى تعالى به موسى (ع) وحى فرمود اينكه: اى موسى! از كثرت ثروت خوشحال مشو! ذكر مرا در همه صورت از ياد مبر! زيرا ثروت گناهان را از ياد مى‌برد و ياد نكردن من دل را سخت مى‌گرداند.

ابى حمزه از ابى جعفر ٧ روايت كرده است كه حضرت فرمود: در تورات تحريف نشده نوشته شده است كه موسى از خداى خود پرسيد: خدايا! مجالسى پيش مى‌آيد كه تو بالاتر و بزرگتر از آنى كه در آن مجالس ذكرت را نمايم. خداى تعالى فرمود: اى موسى! ذكر من در هر حال پسنديده است. گاهى حق سبحان دوست دارد كه بنده‌اى يادش كند، بهمين خاطر او را مبتلا مى‌كند، تا بنده خداى را ياد كند و دعا نمايد. چنان كه در دعا گذشت. ابو الصباح نقل كرد كه: