آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٢٤ - (چرا دعاى ما به اجابت نمىرسد)

خواندن بهتر است يا دعاى زياد؟ فرمود: دعاى زياد بهتر است سپس آيه‌ قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ‌ را قرائت فرمود.

پنجم: اين آيه دلالت دارد كه خداى تعالى مكان ندارد، زيرا اگر مكان داشت نزديك همه مناجات‌كنندگان نبود.

ششم: خداى تعالى امر به دعا فرمود در اين سخنش «فليستجيبوا لى» پس [از من طلب اجابت كنيد، يعنى‌] مرا بخوانيد.

هفتم: گفتار خداى تعالى‌ وَ لْيُؤْمِنُوا بِي‌ و ايمان به من آورند. امام صادق در معناى آن فرمود:

يعنى بندگان به اين مطلب برسند كه من قدرت بر اعطاى درخواست ايشان را دارم پس امر كرد كه ايشان اعتقاد به قدرت بر اجابت حق تعالى پيدا كنند. (٤) اين كلام دو فايده دارد: ايشان را آگاه كرد كه صفت قدرت در او موجود است و اميدوارشان كرد كه ايشان به خواسته‌هاى دلخواه مى‌رسند و به مرادهاى خود دست پيدا مى‌كنند و به خواهش خود نايل مى‌گردند، زيرا وقتى انسان طرف معامله و قرار داد خود را تواناى بر دفع عوض دانست، همان، انگيزه براى معامله با او مى‌گردد، و رغبت در معاوضه با او پيدا مى‌كند، چنان كه اگر بداند كه او عاجز از پرداخت عوض است ديگر انگيزه و رغبت معامله با او پيدا نمى‌كند و لذا مردم از معامله با مفلس اجتناب مى‌كنند.

هشتم: خداى تعالى ايشان را به رشاد بشارت داده است، رشاد يعنى راه هدايتى كه انسان را به مطلوب مى‌رساند، انگار ايشان را به اجابت دعا بشارت داد.

و همانند آن، گفتار امام صادق، جعفر بن محمد- ٨ است كه فرمود: هر كس آرزوى چيزى را كند، كه خداى تعالى بدان راضى است، نمى‌ميرد مگر آنكه آن چيز به او عطا نشود.

حضرت فرمود: وقتى دعا كردى پندار كه مطلوب توبه در خانه است (٥) و همين حديث نيز از پيامبر ٦ روايت شده است.

(چرا دعاى ما به اجابت نمى‌رسد)

اشكال: بسيارى از مردم خداى را مى‌خوانند، ولى خداى اجابت نمى‌كند. پس معناى آيه چه مى شود كه فرمود: «أجيب دعوة الدّاع اذا دعان»؟ پاسخ: علت اينكه خداى تعالى دعاى ايشان را اجابت نمى‌كند، اين است كه: ايشان شرايط