از جهت ابتلا فراوان حرقت مداوم و ملازمت با طاعات و قمع شهوات، آثار و افعال و صفاتى در شخص پيدا مى‌شود به طورى كه همه شهوات در نزد وى ناپسند شود بسان كسى است كه از عسل مسموم بدش آيد وقتى به آتش خوف همه شهوات بسوزند لاغرى و خشوع و شكستگى در قلب پيدا مى‌شود و كبر و كينه و حسد از وى زايل مى‌شود و همت وى به عاقبت امر منعطف مى‌گردد و براى غير خدا جايى نمى‌بيند و كارى جز مراقبه و محاسبه و مجاهده ندارد و احتراز از تضييع لحظات و اوقات و مؤاخذه نفس در خطوه‌ها و خطرات اوهام مى‌نمايد ولى ترسى كه اين امور بر آن مترتب نباشد به آن نبايد خوف گفت: بلكه حديث نفس است و به همين خاطر به بعضى از عرفا گفتند: وقتى از تو پرسيدند آيا از خدا مى‌ترسى؟ از پاسخ دادن بپرهيز زيرا اگر گفتى: نه، كافر مى‌شوى و اگر گفتى: بله، دروغ گفتى.

گويم: با توجه به معناى آيه بنگر آيا بين علما جاى دارى؟ و كدام علم چنين خصوصيت را به شخص مى‌دهد كه خشيت براى وى به ارمغان آورد. در بين علوم متعارف و غير آن جستجو كن شايد به نتيجه برسى.

١٩ ص ٧٥ سطر ٤:

مراد از تصديق كردار گفتار!! را آن است كه هر كس داراى علم و شناخت ثابت و مستقر است هواى نفس بر او پيروز نمى‌شود و همان گونه كه معرفت ثابت مستقر، به گفتار و اقرار به زبان مى‌خواند به كردار و عمل به اركان (يعنى با دست و زبان) نيز مى‌خواند و دانشمند به اين معنا از خداى تعالى مى‌هراسد و چنين علمى وى را به طاعت و پيروى قولى و فعلى وادار مى‌سازد.

٢٠ ص ٧٦ سطر ٥:

شرح حديث: مرحوم مجلسى مى‌فرمايد: اوّل آنست كه به اندازه توان، وجود و صفات كمالى و ذاتى و فعلى خداى تعالى را بشناسى، دوم آنكه كارهايى كه خداى براى تو انجام داده بشناسى، نظير اينكه به تو عقل و حواس و توان داده و به تو لطف فرموده است، و انبيا را فرستاد و از راه ايشان برنامه زندگى تو را يعنى كتاب را براى تو نازل كرده است، و نيز ديگر نعمت‌هاى بزرگش را بدانى. سوم: بدانى كه خدا چه چيز از تو خواسته همان را بخواهى و انجام دهى يا چه چيز را از تو باز داشته آن را انجام ندهى. و در مورد تو چه مى‌خواهد اين معرفت و