آشكارا نوشته مى‌شود، وقتى بار ديگر اقرار كنى و بيان نمايى از آنهم محو شده و به عنوان عمل ريايى نوشته مى‌شود. واى بر تو از آن سخنى كه اين مقدار نحس بود! و چه مصيبتى بزرگ براى تو ببار آورد. اى كاش لال بودن، تو را حفظ مى‌كرد و سكوت، تو را نگه مى‌داشت.

بله از ائمه : روايت شده است كه ايشان اجازه نقل آن را دادند اگر بيان آن براى برادر مؤمنش سود دارد و او را در آن مورد بيان شده به نشاط در مى‌آورد.

قسم دوم عجب است كه از هلاك‌كننده‌هاست.

رسول خدا ٦- فرمود سه چيز هلاك‌كننده‌اند: آزى كه شخص از آن پيروى كند، و هواى نفسى كه پيروى شود و از خود راضى بودن و عجب. و عجب عمل را از بين مى‌برد و باعث دشمنى خداى سبحان مى‌شود. حضرت على (ع) مى‌فرمايد: اگر گناهى براى مؤمن بدتر از عجب و خودبينى نبود، خداى تعالى راه مؤمن را براى گناه باز نمى‌گذاشت (٦٣). و امير المؤمنين ٧ فرمود: گناهى كه بدت بيايد بهتر از خوبى است كه خوشت بيايد، يعنى باعث عجب شود و حضرت فرمود: حسب و نسبى بهتر از تواضع نيست و تنهايى، وحشتناك‌تر از عجب نيست.

از امام صادق از پيامبر ٦ روايت شده كه فرمود: خداى تعالى به داود وحى فرمود كه اى داود گناهكاران را بشارت بده و صدّيقان را بترسان! عرضه داشت: چگونه به گناهكاران بشارت دهم و صديقان را انذار كنم؟ فرمود: اى داود! به گناهكاران بشارت بده كه من توبه گناهان را مى‌پذيرم و از گناه مى‌گذرم و صديقان را بترسان مبادا! از اعمالشان عجب پيدا كنند، زيرا هيچ بنده‌اى نيست كه به حسناتش عجب و خودستايى كند، جز آنكه هلاك مى‌شود.

و در روايت ديگر آمده است: هيچ عبدى نيست كه حسنات خود را حسابرسى كند، مگر آنكه هلاك شود. و از ابى جعفر (ع) از پيامبر ٦ آمده است كه فرمود: خداى تعالى فرمود: مى‌دانم كه چه چيز كار بنده مؤمن مرا درست مى‌كند و از جمله بندگان مؤمنم، كسانى هستند كه شب از بستر بلند مى‌شود و از بالش نرم دست مى‌كشد و در عبادت مى‌كوشد و خود را در عبادت به زحمت مى‌اندازد من يك شب يا دو شب او را ضرر مى‌زنم و خوابش مى‌كنم، زيرا مصلحت او را در نظر مى‌گيرم بر خلاف ميل او كه دوست ندارد بخوابد، پس در خواب مى‌ماند تا صبح شود و بلند مى‌شود در صورتى كه بر خويش خشمگين است و نفس را ملامت مى‌كند و اگر بين او و مرادش كه عبادت من است او را واگذارم (تا عبادت كند) از عبادتش دچار عجب مى‌شود و