آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ١٣٧ - امر چهارم دعاى در پنهانى

از جمله چيزهايى كه خداى تعالى به فرزند عمران وحى كرده است اين است كه: اى موسى! در توبه عجله كن و گناه را به تاخير بيانداز! و به هنگام نماز در نزد من مكث نما و به غير من اميد مدار و مرا سپر سختى‌ها و قلعه مشكلات امورت قرار بده.

امر دوم: اصرار در دعا

رسول خدا ٦ فرمود خداى تعالى دعاكننده مصرّ را دوست دارد وليد بن عقبه هجرى روايت كرد كه از ابا جعفر باقر (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: به خدا قسم بنده مؤمنى نيست كه اصرار بر برآورده شدن نيازش از خدا كند جز آنكه خداى تعالى آن را بر مى‌آورد. (٣٩) ابو الصباح از امام صادق ٧ نقل كرد كه خداى تعالى از اصرار مردم به همديگر بدش مى‌آيد ولى اصرار در نزد خودش را دوست دارد. و خداى تعالى دوست دارد كه از او درخواست شود و آنچه كه پيش اوست از او درخواست شود.

امر سوم: نام بردن حاجت پيش خداى تعالى‌

عبد اللَّه بن قراء از ابا عبد الله صادق ٧ روايت كرد كه فرمود: خداى تعالى مراد عبد را به هنگام دعا مى‌داند ولى دوست دارد كه نيازهاى خود را به پيش خدا بفرستد. يعنى حاجتش را ذكر كند.

و از كعب الاحبار روايت شده است كه كعب گفت در تورات نوشته است: اى موسى! هر كس مرا دوست داشته باشد از يادم نمى‌برد و هر كس خوبيهاى مرا اميدوار باشد در درخواستش اصرار ورزد! و من از مخلوقاتم غافل نيستم ولى دوست دارم كه ملايكه من ناله‌هاى دعاى بندگانم را بشنوند و ملايكه حافظ ببينند كه بنى آدم بواسطه آنچه كه من آنها را قوت مى‌دهم و مسبب آن هستم به من نزديك مى‌شوند.

امر چهارم: دعاى در پنهانى‌

مخفى‌كارى در دعا چون از ريا دور است و نيز به دليل گفتار حق تعالى: «ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً»: خداى را با گريه، در پنهان بخوانيد و دليل ديگر، روايت اسماعيل بن حمّام از امام رضا ٧ است كه فرمود: يك دعاى بنده در پنهانى معادل هفتاد دعاى در آشكار است. و در روايت ديگر دعايى كه در خفا انجام شود بهتر از هفتاد دعايى است كه در آشكار بياوريد. از