آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٤٠ - يادداشتهاى باب چهارم

ستم از ايشان و نادانى و تحير در احكام دينى و دنيوى ايشان و هيچ يك از آحاد شيعه نيست كه اين ظلم به ايشان نرسيده باشد چنان كه در اخبار ائمه اطهار : وارد شده است كه هيچ سنگى از سنگى برداشته نشد و هيچ خونى ريخته نشد مگر آنكه در گردن آن دو نفر است. پس همه شيعيان به جهت ظلم ايشان مظلوم واقع شده‌اند، و ايشان حقوق خود را از ايشان مى‌خواهند و هر لعنتى طلب حقى است و داد خواهى از ظلم ايشان مى‌باشد بنا بر اين به اندازه لعنت، لعنت‌كنندگان عذابشان زياد مى‌شود.

چهارم: ايشان به دليل جرأت بر خدا و ستم بر اهل بيت عصمت و طهارت سلام الله عليهم مستحق بى‌نهايت عقوبت هستند و هر چه خدا عقوبتشان كند باز كمتر از استحقاق آنهاست پس هر چه به نسبت لعن لاعنين در عقاب ايشان بيفزايد. باز به مقدار استحقاق ايشان نمى‌رسد. لعنة الله عليهم الى يوم الدين.

چرا پيامبر از امت خواست كه بر وى درود و صلوات فرستند؟

اول: دعا عاملى در پايين كشيدن فضل و نعمت و رحمت الهى است، و رسيدن به مقام موعود پيامبر نظير حوض، شفاعت، وسيله و امثال آن از مقامات محمود به وجهى كه غير قابل زياده باشد، صحيح نيست و با استمداد از ادعيه اضافه بر آن ممكن است.

دوم: خوشحالى آن حضرت از صلوات و عطف توجه امت به وى. به همين خاطر حضرت ٦ فرمود: «انى اباهى بكم الامم يوم القيامة».

سوم: دلسوزى بر امت به اينكه آنچه ايشان را تشويق بر خوبيها مى‌كند و آنها را كامل مى‌سازد و به خدا نزديكشان مى‌كند بيان مى‌كرد (لذا چون صلوات نقش بسيار عظيمى در دستگاه رحمت الهى دارد و آثار مهمى بر آن بار است نخواست امت از آن محروم بماند) اما چرا صلوات به نسبت به ساير ادعيه ثواب مضاعف دارد:

زيرا صلوات متضمن تجديد ايمان به خدا و پيامبر و بزرگداشت آن حضرت و توجه به آن حضرت مى‌باشد و در مقام دعا تجديد ايمان به روز جزا و تذكر آن مى‌باشد و در نهايت آنكه بايد متذكر اين نكته شد كه پيامبر گر چه عظمت دارد و درجات فوق العاده‌اى را واجد است،