كوه برو و چندين كوه در آنجا وجود داشت. هر كدام خود را بلندتر مى‌شمرد و اميد داشت كه حضرت موسى بالاى او رود. جز كوهى كوچك كه خود را كوچك شمرد و گفت من كوچكتر از آنم كه پيامبر خدا براى مناجات با رب العالمين بر بالاى من رود. پس خداى تعالى به موسى وحى فرمود كه به همين كوه كوچك بالا رود، زيرا او براى خود اهميتى قائل نيست.

از پيامبر ٦ روايت شده كه سه چيز است كه خداى تعالى جز خوبى در مورد آنها اراده‌اى ندارد: تواضع و خود را پست شمردن كه خداى تعالى اراده‌اى جز بزرگ نمودن او ندارد و خوار داشتن نفس كه خداى تعالى جز عزت براى او اراده‌اى نكرده است. و پرهيزگارى و خداى جز غنا براى او اراده نكرده است و نيز روايت شده است كه در فرو گذاشتن نفس و شكستن و خشمگين كردن آن رضايت حق سبحانه است. از جمله چيزهايى كه خداى تعالى به حضرت داود وحى فرمود: اى داود! من پنج چيز را در پنج چيز ديگر گذاشتم و مردم در پنج چيز غير آن دو مى‌جويند و آن را نمى‌يابند. علم را در گرسنگى و تلاش نهادم و ايشان در سيرى و راحت مى‌جويند پس عزت را نمى‌يابند و بى‌نيازى را در قناعت نهادم و ايشان در زيادى مال مى‌جويند و نمى‌يابند و رضاى خويش را در خشم نفس نهادم و ايشان در خشنودى نفس مى‌جويند و آن را نمى‌يابند و راحت را در بهشت گذاشتم و ايشان در دنيا مى‌جويند و نمى‌يابند.

[فوايد اقرار به گناهان‌]

و از فوايد ياد آورى گناهان اين است كه ترس و رقت قلب انسان افزوده مى‌شود. امام صادق ٧ فرمود: وقتى شما رقت قلب پيدا كرديد آنگاه دعا كنيد زيرا قلب تنها در حالت اخلاص پاك مى‌شود. و همين علت گريه و ريزش اشك است و اين خود از آداب دعاست بنا بر اين آمادگى براى پيدا كردن يك ادب دعا، باعث پيدا شدن ادب ديگرى براى دعا شده است.

و چون امام صادق ٧ فرمود: آداب دعا عبارتند از مدح خداى سپس ثناى الهى سپس اقرار به گناهان آنگاه درخواست از خدا. به خدا قسم هيچ كس از گناه جز با اقرار به آن بيرون نرفته است بنا بر اين در اقرار به گناهان پنج فايده موجود است:

اول: انقطاع به خداى تعالى.

دوم: شكستگى قلب و فضيلت آن را فهميدى.

سوم: چه بسا رقت حاصل مى‌شود و آن نشانه اخلاص است و به آن هنگام اجابت تحقق‌