روايت چهاردهم: شعيب انصارى و هارون بن خارجه گفتند: امام صادق فرمود: موسى راه افتاد و در كارهاى بندگان خدا مطالعه مى‌كرد. پيش مردى از عابدترين مردم آمد، وقتى صبح كرد مرد درختى كه در جلويش بود تكان داد دو انار بر درخت بود گفت: اى بنده خدا تو كيستى؟ حتما تو بنده صالح خدايى! از آن زمان كه در اينجا مشغول عبادت هستم، در اين درخت جز يك انار نديدم و اگر تو بنده صالح خداى نبودى من دو انار نمى‌يافتم.

حضرت موسى (ع) پاسخ داد: من مردى ساكن سرزمين موسى بن عمران هستم حضرت ادامه داد، فرمود: موسى به هنگام صبح از او پرسيد: آيا كسى را كه از تو عابدتر باشد مى‌شناسى؟

پاسخ داد:

فلان فلانى از من عابدتر است. حضرت فرمود كه: موسى ٧ به سوى آن عابد راه افتاد، او را عابدتر از اين مرد يافت، وقتى شب شد، دو گرده نان و آب برايش فرود آمد پرسيد تو كى هستى؟ تو حتما بنده‌اى صالح هستى زيرا از آن تاريخ كه من در اينجا زندگى مى‌كنم تنها يك گرده نان براى من فرود مى‌آمد و اگر تو بنده صالحى نبودى دو گرده نان فرود نمى‌آمد پس تو كيستى؟ حضرت پاسخ داد: من مردى از ساكنين سرزمين موسى بن عمران هستم. سپس موسى (ع) پرسيد: آيا كسى را عابدتر از خودت مى‌شناسى؟ گفت: بله، فلان آهنگر در فلان شهر.

حضرت ادامه داد و فرمود: موسى ٧ به پيش آن مرد آهنگر آمد. مردى را ديد كه عبادت نمى‌كرد، بلكه ذكر خداى مى‌گفت و كار مى‌كرد، بهنگام نماز بلند شد و نماز گزارد، تا شامگاه رسيد به غله خود (كه بعنوان دستمزد دريافت كرده بود) نگريست متوجه شد كه دو برابر روزهاى ديگر غله جمع شده است. گفت: اى بنده خدا! تو كيستى؟ لا بد مردى صالح هستى! زيرا از آن تاريخ كه من در اينجا هستم غله درآمد من، بهم نزديك است، ولى امشب دو برابر شده است. تو كيستى؟ موسى (ع) پاسخ داد: من مردى هستم كه در سرزمين موسى بن عمران سكونت دارم و فرمود: مرد آهنگر يك سوم غله را صدقه داد و يك سوم را به مولايش داد و يك سوم را غذايى خريد و باتفاق حضرت موسى خوردند.

حضرت موسى (ع) تبسّمى كرد. مرد آهنگر پرسيد: از چه چيز مى‌خندى؟ حضرت‌