الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ‌[١] چه كسى زينت‌هاى خدا و رزقهاى نيكو را كه براى بنده‌گانش بيرون آورده حرام كرده است». پس من از نعمت‌هاى حلال نظير خوردنيهاى لذيذ و خوشمزه و لباسهاى گرانقيمت و سواريهاى گرانبها و خانه‌هاى آماده و قصرهاى بلند استفاده مى‌كنم و استفاده از اين نعمت‌ها مرا از پيشگامى با پيشگامان بهشت باز نمى‌دارد، اين سخن را نگير بلكه بدان كه اين گفتار احمقان و فريب خوردگان است به دلايل زير:

الف- كسى كه در زندگى دنيا غرق است از حرص مهلك جدا نيست كه انسان را در شبهات مى‌اندازد و هر كس در شبهات فرو رود ناچار هلاك مى‌شود.

ب- اگر از حرص سالم ماند- و چگونه مى‌تواند سالم بماند؟!- از سنگدلى و تاريكى دل و تكبر سالم نمى‌ماند چگونه سالم ماند در حالى كه خداى تعالى مى‌فرمايد: كَلَّا إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌[٢]: خير، انسان طغيان مى‌كند اگر خويش را بى‌نياز بيند. و پيامبر ٦ فرمود شما را از پرخورى بر حذر مى‌دارم زيرا پرخورى مهر قساوت بر دل مى‌نهد.

[مرد ثروتمند و فقير در حضور پيامبر ٦]

و حسان بن يحيى از ابى عبد اللَّه الصادق ٧ نقل كرد كه فرمود: مردى فقير خدمت حضرت رسول خدا ٦ آمد و در نزد آن حضرت نشست. مرد ثروتمندى كه در آنجا نشسته بود لباسش را جمع كرد و از او دورى گزيد. رسول خدا ٦ فرمود:

چه چيز باعث اين رفتار شد؟ آيا ترسيدى كه تنگدستى اين فقير به تو بچسبد؟ و يا ثروت تو به او منتقل شود؟ عرضه داشت: اى رسول خدا حالا كه اين را فرمودى نصف مال من مال او باشد.

حضرت رسول خدا به مرد فقير گفت: آيا از او قبول مى‌كنى؟ عرضه داشت: خير! حضرت پرسيد براى چه؟ عرض كرد: مى‌ترسم آنچه كه باعث رفتار او شود در من هم ايجاد شود. از امام صادق ٧ وارد شده كه در انجيل آمده كه عيسى ٧ فرمود: «اللّهم ارزقنى غداة رغيفا من شعير و عشيّة رغيفا من شعير» خدايا گرده نانى جو به هنگام صبحگاه به من بده و گرده نانى جو به هنگام شب به من بده و بيش از اين مده! چون طغيان مى‌كنم همان طور كسى كه در آب فرو مى‌رود ناچارتر مى‌شود اهل دنيا نيز در قلبشان پرده و سختى مى‌يابند.

ج- از قلب وى شيرينى عبادت و دعا خارج مى‌شود و حضرت عيسى (ع) بدان اشارت‌

[١] - ٧/ اعراف، ٣٢.

[٢] - ٩٦/ علق، ٦ و ٧.