آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٢٤٨ - قسم اول شفا از بيماريها

بودى! آن صورت در جوابش مى‌گويد آيا مرا نمى‌شناسى من سوره فلان هستم اگر مرا فراموش نمى‌كردى تو را به آن درجه بالا مى‌بردم. و از امام صادق ٧ روايت شده كه فرمود: قرآن عهد خداى با خلقش مى‌باشد شايسته است كه مسلمان در عهد خدا نگاه كند و هر روز پنجاه آيه بخواند. و هيثم بن عبيد گفت. از ابا عبد الله ٧ در مورد شخصى پرسيدم كه قرآن را حفظ نموده است سپس فراموشش كرد آنگاه ياد آورى نمايد تا سه بار آيا مشكلى متوجه او مى‌شود؟

فرمود: خير.

فصل (٤) «در شفا به از قرآن و تعويذ با آن»

بدان كه نوشداروى اعظم و ياقوت سرخ قرآن است و خواص عجيب و معجزات غريب در قرآن موجود است عظمت آن را نمى‌توان با كوه عظيم مقايسه كرد بلكه قرآن گرانسنگ‌تر است و نمى‌توان آن را با درياى عميق مقايسه نمود بلكه قرآن عظيم‌تر است اگر به مواعظ و نواهى آن بنگرى سخنران ماهر و واعظ بليغ از آن اقتباس مى‌كند و اگر به احكام و معالم حلال و حرامش بنگرى از درياى آن فقيه ماهر و مفتى راستگو كفى بر مى‌دارد و اگر به بلاغت و فصاحت قرآن نگاه كنى اهل بلاغت و فصاحت از آن بهره مى‌جويند و از دريافت معانى و شناخت سبكها و مبانى قرآن اديب توانا و فرزانه دانا استفاده مى‌برد بعد از اين گفتار حق سبحان، مداحان و ثناگويان در مدح و ثناى قرآن چه مى‌توانند گفت كه فرمود: فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ*[١] بعد از قرآن به كدام گفتار ايمان مى‌آورند. فرمود: ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْ‌ءٍ[٢] ما در قرآن چيزى را فرو گذار نكرديم و اگر براى استشفا و تعويذ به قرآن نگاه كنى در قرآن شفا و دوا موجود است.

در اين زمينه نيز قرآن غنى و كافى است و خود راهى براى اجابت دعاهاست اكنون در مورد استشفاء و تعويذ سخن مى‌گوييم. و آن سه قسم است:

قسم اول: شفا از بيماريها.

مقدارى اندك از آن را در اينجا مى‌آوريم تا شاهد ادعاى ما باشد گر چه بسيارى از كلمات استشفا قرآن را جز پيامبر و اوصيا كه مبيّن وحى الهى هستند نمى‌دانند و ديگران از پيدا كردن آن كلمات عاجزند:

[١] - ٧/ اعراف، ١٨٥.

[٢] - ٦/ انعام، ٣٨.