آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٤٣ - يادداشتهاى باب چهارم

نشدن و فريادرسى خدا گريه نكردن در روز قيامت مى‌باشد.

مرآة العقول مجلسى شماره ٥٠ ص ١٤٦ سطر ٤:

چشمى كه بيدار بماند يعنى خواب را به مقدارى عادت و اضافه بر عادت در اطاعت خدا مثل نماز و تلاوت قرآن و دعا و مطالعه علوم دين و جهاد و زيارات و طاعات خدا، ترك كند.

شماره ٥١ ص ١٤٦ سطر ٢٧:

زهد در دنيا يعنى ميل نكردن به اموال دنيا و عناوين و اعتبارات دنيوى و آنچه كه انسان را از خدا باز دارد و به خود مشغول كند معناى دنيا چيست؟ و دنياى ناپسند كدام است؟ دنيا بر بسيارى مشتبه شده است زيرا گاهى امر درستى را دنيا مى‌نامند و آن را مذمت مى‌كنند و چيزى را كه عين دنياست انتخاب مى‌كنند و آن را زهد مى‌نامند و كار را بر نادان‌ها مشتبه مى‌سازند.

بدان كه: دنيا به سه معنا اطلاق مى‌شود:

اول: زندگى دنيا، و اين به كلى نكوهيده نمى‌باشد و لازم نيست كه آن را دشمن داشته باشيم و تركش كنيم بلكه دنياى نكوهيده آنست كه انسان بقاى در دنيا را براى انجام معاصى و امور باطل دوست داشته باشد و آرزوهاى طولانى نمايد و به آن اعتماد كند و توبه و طاعات را امروز و فردا كند و مرگ را از ياد ببرد و به معاصى و ملاهى بپردازد، به اين گمان كه در آخر عمر به هنگام پيرى توبه مى‌كند به همين خاطر اموال زيادى جمع آورى مى‌كند و بناهاى بلندى مى‌سازد و از مرگ بدش مى‌آيد، زيرا به اموال وابسته است و زن و فرزندان را دوست دارد و جهاد و كشته شدن در راه خدا را دشمن دارد، زيرا دوست دارد كه باقى بماند يا آنكه روزه و قيام شب را ترك مى‌كند كه مبادا از عمرش كم شود نتيجه آنكه هر كس زندگى و بقاى عمر را براى اغراض باطل دوست داشته باشد كار ناپسندى كرده است و هر كس براى طاعات و كسب كمالات و تحصيل سعادت‌ها دوست داشته باشد حب بقاى ممدوح است و اين عين آخرت مى‌باشد به همين خاطر انبيا و اوصيا : طول عمر و بقا در دنيا را دوست داشتند.

دوم: مراد از دنيا دينار و درهم و اموال دنيا و امتعه دنيوى باشد، اين به كلى ناپسند نيست، بلكه‌