آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٢٠٦ - و ادله نقلى يعنى دلالت كتاب و سنت از پيامبر و ائمه و قرآن كريم بر اهميت ذكر

روايت ششم: ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرد كه آن حضرت فرمود: شيعيان ما كسانى هستند كه وقتى با خود خلوت كنند زياد ياد خدا نمايند.

روايت هفتم: از آن حضرت آمده است كه فرمود: خداى تعالى به موسى ٧ وحى فرمود: در شب و روز ياد مرا نما و به هنگام ياد من خاشع باش.

روايت هشتم: از آن حضرت وارد شده كه فرمود: خداى تعالى مى‌فرمايد: اى فرزند آدم! مرا در جمع ياد نما! من در جمعى بهتر از جمع شما يادت نمايم.

روايت نهم: از پيامبر ٦ روايت شده كه فرمود: چهار چيز است كه تنها به مؤمن مى‌رسد:

سكوت و آن اولين گام عبادت است و تواضع براى خداى سبحان و ذكر خدا در همه حالات و كم چيزى يعنى ثروت كم.

روايت دهم: از امام صادق ٧ روايت شده است كه فرمود: مؤمن به هر مرگى مى‌ميرد، غرق مى‌شود و با آمدن آوار مى‌ميرد و به درنده مبتلا مى‌گردد و به صاعقه مى‌ميرد، ولى هيچ كدام از اين حوادث در صورتى كه ذاكر خدا باشد او را نمى‌كشد. و در روايت ديگر: اين حوادث بر او فرود نمى‌آيند در حالى كه ذاكر خدا باشد.

روايت يازدهم: در بعضى از احاديث قدسى آمده است: كه خداى تعالى فرمود: بر دل هر عبدى مطلع شوم و ببينم كه در بيشتر اوقات چنگ به ياد من زده است، خودم تربيت او را بعهده مى‌گيرم و همنشين او مى‌گردم و با او گفتگو مى‌كنم و به او انس مى‌گيرم.

روايت دوازدهم: از پيامبر ٦ آمده كه فرمود: خداى سبحان مى‌فرمايد: وقتى بدانم كه بنده‌ام غالبا اشتغال خاطر به من دارد، هوسش را در درخواست و مناجات قرار مى‌دهم، وقتى چنين شد اگر بنده‌ام خواست غافل شود بين او و غفلتش فاصله مى‌اندازم.

و دوستان واقعى من ايشان هستند و ايشان پهلوانان واقعى مى‌باشند و كسانى هستند كه اگر خواستم اهل زمين را هلاك نمايم عذاب را به خاطر اين پهلوانان از مردم زمين برمى‌دارم.

روايت سيزدهم: از آن حضرت آمده است كه فرمود: در تورات تحريف نشده نوشته شده است كه حضرت موسى از خدايش پرسيد: پروردگارا! آيا تو نزديكى كه من با تو در گوشى و نجوا كنم يا دور هستى كه من فرياد زنم؟ خداى تعالى در پاسخ به وحى فرمود: اى موسى! من همنشين كسانى هستم كه مرا ياد كنند. موسى ٧ پرسيد: چه كسانى در پناه تواند روزى كه پناهگاهى جز تو موجود نيست؟ پاسخ فرمود:

آنان كه مرا ياد مى‌كنند و من ايشان را ياد مى‌كنم و در راه من دوستى مى‌نمايند و من ايشان را