اموال نكوهيده آن اموالى است كه از حرام و شبهه باشد و يا راهى براى حرام و شبهه باشد و به سوى آنچه كه انسان را از ذكر باز مى‌دارد و عبادت خدا را منع مى‌كند يا آن را طورى دوست دارد كه حقوق واجب و مستحب را روا نمى‌كند و در راه طاعت خدا خرج نمى‌كند چنان كه خداى تعالى عده‌اى را مدح كرده فرمود: رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ[١] مردانى كه تجارت و داد و ستد ايشان را از ذكر خدا و بر پايى نماز و دادن زكات باز نمى‌دارد.

سوم: بهره‌مندى از لذت‌هاى دنيا نظير مأكولات و مشروبات و زنان و البسه و مركوب‌ها، خانه‌هاى وسيع و نظاير آن و اخبار زيادى در لذت بردن از آنها وارد شده تا مادامى كه به حرام يا به شبهه يا به اسراف يا به تبذير منجر نشود و ترك آنها و رهبانيت مذمت شده است.

وقتى اين مقدمه را دانستى پس بدان كه آنچه از مجموع آيات و اخبار بنا بر آنچه كه ما مى‌فهميم بر مى‌آيد آن است كه دنياى ناپسند از مجموعه امورى تشكيل يافته است كه انسان را از طاعت خدا و دوستى وى و تحصيل آخرت منع مى‌كند پس دنيا و آخرت دو هوو و متقابل هستند و هر چه باعث رضايت و نزديكى حق سبحان شود از آخرت مى‌باشد گر چه به لحاظ ظاهر از اعمال دنياست رياضت‌هايى كه بدعت شده و كارهاى ريايى گرچه با رهبانيت و انواع مشقت توأم باشد از دنيا مى‌باشد.

مرآة العقول مجلسى ٥١- ص ١٥٢ سطر ١٧ علت اينكه نيايشگر بايد قبل از نزول بلا و قبل از بروز حاجت و نياز دعا كند چيست؟

مرحوم علامه در ذيل حديث سفارش پيامبر ٦ به ابا ذر مى‌فرمايد:[٢] زيرا هر كس خداوند را در فراخى فراموش كند و دعا نكند اذعان كرده است كه اسباب در زمان فراخى مستقلا كار مى‌كند اما وقتى كه در حال تنگى و سختى خداى را بخواند اذعان داشته كه خداى تعالى فقط در حال تنگى ربوبيت عالم را به عهده دارد پس چنين شخصى ربوبيت خدا را در زمان تنگى قبول دارد ولى در زمان فراخى و وسعت قبول ندارد. در صورتى كه حق تعالى ربّ همه در همه حالات‌

[١] - ٢٤/ نور، ٣٧.

[٢] الميزان، ج ٢.