[پس اصرار لازم است‌]. اولا براى اينكه نصيبى از دعاى امام ٧ ببرى! در آنجايى كه مى‌فرمايد: خداى رحمت كند بنده‌اى را كه از خداى چيزى خواست، و اصرار در آن كرد.

ثانيا به دوستى خداى تعالى برسى، زيرا خداى تعالى اجابت را تأخير انداخت، چون دوست داشت كه صداى تو را بشنود. پس از اصرار دست بر ندار.

و فايده سوم اصرار آن است كه بنا بر رواياتى كه در اين باب وارد شده با تكرار دعا حاجتت به سرعت برآورده مى‌شود و نفس اماره را با خوف از خداى تعالى لگام بزن! و بگو! شايد خداى جلّ جلاله دعايم را اجابت نكرد، به اين دليل كه دعاى من محجوب بود، و عمل مرا ملايكه الهى بالا نبردند، زيرا گناهم يا مظالم و وبال آن زياد بودند، يا آنكه قلب من سفت و سخت و مشغول به باطل است. يا گمان من به پروردگارم نيكو نيست و همه اين امور جلوى دعا را مى‌گيرند چنان كه بيايد، يا آنكه شايسته كمال مورد درخواست نبودى، لذا به تو ندادند، و اگر شايسته آن بودى كريم رحيم بدون درخواست، به تو مى‌داد. بنا بر اين براى تو خوف حاصل مى‌شود، و مى‌فهمى كه در جايگاه مقصّرين قرار گرفتى و مقام تو، مقام بنده ناچيزى است كه عيوبش او را دور كرده، و گناهانش او را طرد نموده، و اعمالش او را سر جايش نشانيده، و آرزوهايش او را محبوس ساخته، و شهواتش او را محروم ساخته، و بار گناهان او را سنگين نموده، و او را از همراهى با سالكان باز داشته، و از ترقى به درجات رستگاران مانع گشته است.

بدان كه تو با اين ناچيزى و دورى از مولايت و زمينگيرى بواسطه بار سنگين گناهانت، در حالى كه از سابقين و پيشگامان باز ماندى و با مخذولين و دشمنان خدا همنشين شدى، اگر دعا را واگذارى و استغاثه به مولايت نكنى، و از درخواست هدايت بازمانى، شايد شيطان فرصت پيروزى يابد، و تو را در چنگالهايش بگيرد، و تو در تور شيطان بيافتى، و قدرت بر رهايى نيابى، و به اشقياى در عذاب ملحق شوى، بلكه وظيفه تو استغاثه و فرياد فراوان است، قبل از آنكه داخل تور (شيطان) بيافتى، و پيوسته دق الباب نما! شايد پرده از تو برداشته شود، و به زبان خجالت و شكستگى در مناجات ملك جبار بگو: الهى و سيّدى و مولاى اگر آنچه كه من از جود و كرم تو خواستم براى دين و دنياى من خوب نيست، و مصلحت در منع از اجابت آن دعاست، پس مرا راضى به قضاى خودت نما! و قدر خود را بر من مبارك نما! تا آنكه آنچه را تأخير كردى،