آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٢٦ - يادداشتهاى باب دوم

شناخت از راه ماخذ عقلى و نقلى بدست مى‌آيد.

چهارم آنكه بدانى كه چه چيز تو را از دين بيرون مى‌كند، مثل پيروى از پيشوايان گمراه و گرفتن دستور العمل از غير اهلش و انكار ضرورى دين و در اين قسم شناخت اصول دين غير از شناخت خدا نيز داخلند.

٢١ ص ٨٦ سطر ٣:

و نيز حضرت فرمود: «الصبر رأس الايمان». مرحوم مجلسى مى‌فرمايد: صبر خود نگهدارى از ناليدن به هنگام حوادث مولمه مى‌باشد و باعث مى‌گردد كه باطن انسان از اضطراب و جنب وجودش ساكن شود و زبان را از شكايت در كشد و اعضا و جوارح از حركت‌هاى غير عادى بپرهيزد. و صبر به صبر بر بلا و بر طاعت و بر ترك معصيت و بر بد اخلاقى مردم منشعب مى‌شود. و اينكه در حديث فرمود كه صبر سر ايمان است در واقع تشبيه فرموده غير محسوس را به محسوس. زيرا انسان در دار حوادث زندگى مى‌كند و از طرفى مكلف به معامله با مردم و فعل طاعات و ترك منهيات و مشتهيات مى‌باشد لذا امر بر نفس انسان دشوار است زيرا بايد از اشتهاى خود دست بكشد. پس نيروى ثابت مى‌خواهد كه در وى وجود داشته و وى را قادر بر نگهدارى از ارتكاب اين امور كند و اين نيرو همان صبر است و پر واضح است كه ايمان كامل بلكه اصل ايمان با بقاى صبر باقى مى‌ماند و با فناى صبر از بين مى‌رود بنا بر اين صبر در ايمان به منزله سر در جسد است.

٢٢ ص ٩٩ سطر ٦:

بدان كه مذمت دنيا بدون شناخت دنياى مذموم كافى نيست. هر چه كه در آن حظّ و بهره و شهرت و لذت دنياى قبل از مرگ باشد همان در حق تو دنياست، ولى مراد آن نيست كه از هر چه حظّ و بهره و نصيبى ببرى دنيا باشد بلكه دنيا سه قسم است: اوّل آنكه در دنيا با توست و ثمره آن پس از مرگ نيز با تو همراه مى‌باشد و آن دانش و عمل است، و اين را از دنياى مذموم و ناپسند نمى‌شماريم.

دوم: مقابل قسم فوق و آن اينكه هر بهره دنيوى بدون آنكه در وى حظّ اخروى باشد مثل لذت بردن از معاصى و استفاده از مباحات اضافه بر مقدار ضرورت و نياز، اين دنياى مذموم است.