در كار ديگرى استفاده مى‌كنيم و آستين ديگر جامه را به حال خود مى‌گذاشت و مى‌فرمود: وقتى براى حسن (ع) و حسين (ع) در بازار چيزى خريدم در اين آستين مى‌ريزم اگر عاقل با چشم روشن و فكر سالم نگاه كند در مى‌يابد كه اگر در دنيا و زيادت آن خيرى بود از دست اين زيركان كه خاصان حق و حجت‌هاى خدا بر همه مردم بودند در نمى‌رفت، بلكه بر عكس ايشان از دنيا دورى مى‌جستند، حتى امير المؤمنين فرمود: اى دنيا! تو را سه طلاقه كردم كه در آن رجوعى نباشد.

رسول خدا ٦ فرمود: هيچ عبادتى به اندازه زهد در دنيا نيست. عيسى ٧ به حواريين فرمود: به پست دنيا قانع شويد با سلامت در دين، چنان كه اهل دنيا به كم دين با سلامت دنيا قانع شدند، و با دورى از ايشان دوستى خدا را بجوييد و خداى را با خشم ايشان راضى كنيد.

پرسيدند اى روح خدا! با كه همنشينى كنيم فرمود: كسى كه ديدنش خداى را به يادتان آورد و سخنش بر علم شما بيافزايد و عملش شما را بر آخرت ترغيب كند.

فصل [ (پاره ٥) دوستى با فقرا و اينكه فقرا محور اديان بودند.]

عاقل چگونه از دوستى با فقر و فقرا سرباز مى‌زند در حالى كه اوصيا و اوليا را در حال فقر مى‌بيند، بلكه وظيفه خدمت به خدا و امتثال فرامين رسولان و اديان و زنده كردن دين و عزت بخشيدن به كلمات الله و يارى پيامبران و نشر دعوت ايشان از زمان حضرت آدم ٧ تا زمان پيامبرمان حضرت محمد ٦ تنها به واسطه فقرا و مسكينان بود. آيا حكايت خداى تعالى در كتاب بزرگش به زبان پيامبر كريمش را نشنيدى؟ كه خداى تعالى در آن بيان كرد كه متصديان انكار اديان و انكار صانع ثروتمندان و مترفان و اشراف و متكبران بودند. خداى تعالى در مورد قوم نوح به آن هنگام كه او را سرزنش نمودند و از پيروانش عيبجويى كردند خبر داد كه ايشان در حالى كه در گفتارشان تبختر و تكبّر مى‌كردند: گفتند أَ نُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ‌[١] آيا به تو ايمان بياوريم در صورتى كه مردم پست از تو پيروى كردند وَ ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا بادِيَ الرَّأْيِ‌[٢] و ما اصحاب تو را نديديم جز آنكه قبلا مردمانى پست بين ما بودند و به شعيب گفتند: إِنَّا لَنَراكَ فِينا ضَعِيفاً وَ لَوْ لا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَ وَ ما أَنْتَ عَلَيْنا بِعَزِيزٍ[٣] ما تو را مردى ضعيف مى‌يابيم و اگر قبيله تو نبودند ما تو را سنگباران مى‌كرديم و تو پيش ما

[١] - ٢٦/ شعراء، ١١١.

[٢] - ١١/ هود، ٢٧.

[٣] - ١١/ هود، ٩٣.