ندارند، مرحوم مجلسى مى‌فرمايد: خلاصه آنكه احاديث وارده در باب سعه عفو الهى و رحمت فراوان و مغفرت فراوان است، ولى بايد از عمل خالص كه زمينه رحمت را آماده مى‌كند اميد و توقع به رحمت الهى داشت و در معاصى كه اين استعداد را از بين مى‌برد فرو نرفت پس بترس از اينكه شيطان تو را بفريبد و از عمل بازت دارد و تو را تنها به اميد و آرزو قانع سازد و به حال انبيا و اوليا نظر كن و بنگر كه چگونه در طاعات كوشش مى‌كردند و عمرشان را شب و روز در عبادت صرف مى‌كردند. آيا اميد عفو و رحمت به خدا نداشتند؟ بله به خدا قسم آنها بهتر از سعه رحمت الهى خبر داشتند و اميد بيشترى از تو و از ديگران داشتند، ولى فهميدند كه اميدوارى به رحمت بدون عملى، غرور محض و سفاهت صرف است، پس عمرهايشان را در عبادات صرف كردند. و شبانه روز را بر عبادات مقصور كردند.

شماره ٣٦ ص ١٣٥ س ١٧:

از ابو بصير آمده است كه مردى به امام باقر ٧ عرض كرد من كم كار هستم و روزه كم مى‌گيرم، ولى اميدوارم كه جز حلال نخورم ابو بصير گفت: امام صادق در پاسخ فرمود: كدام كوشش بهتر از عفت بطن و فرج است.

مجلسى ره در مرآة گفت: مراد از تقوى ترك محرمات مى‌باشد و مراد از ورع ترك شبهات مى‌باشد و مراد از كوشش و اجتهاد بذل كوشش در فعل طاعات مى‌باشد.

شماره ٣٧ ص ١٣٦ سطر ١٠:

خداى تعالى در حاجت بنده سايل خود مى‌باشد و در صدد اجابت آن بر مى‌آيد و اسباب آن را آماده و تسهيل مى‌كند مادامى كه بنده استعجال نكند به اينكه وقتى حق تعالى حاجتش را بر نياورد از خدا اعراض كند و گمان نمايد كه خداى تعالى حاجتش را بر نمى‌آورد و يا معناى روايت آن باشد كه عجله در دعا كرد يعنى اهتمام به دعا نكرد و براى كار خود بلند شد قبل از آنكه اصرار در دعا كند. بنا بر اين نيايشگر بايد در دعا مبالغه و اصرار نمايد و گمان خويش به خدا را نيكو كند و به واسطه تاخير مايوس نشود، زيرا ممكن است خداى تعالى دوست داشته باشد كه صدايش را بشنود و يا اكنون مصلحت در بر آورده شدن حاجت وى نيست پس عجله نيست زيرا عجله از شيطان است و خداى تعالى عجله را در قرآن كريم ناپسند داشت چون عجله مقتضاى قوه شهويه است، و به همين خاطر در كل قرآن مذموم و ناپسند شمرده شده است.