پيامبر ٦ روايت شده كه خداى تعالى به سه نفر بر ملائكه افتخار مى‌كند ١- مردى كه در سرزمينى بى‌آب و علف صبح مى‌كند و اذان و اقامه مى‌گويد و نماز مى‌گزارد. پروردگار به ملايكه‌اش مى‌گويد: به بنده من نگاه كنيد نماز مى‌گزارد در حالى كه هيچ كس غير من او را نمى‌بيند پس هفتاد هزار ملايكه به سرعت مى‌آيند و پشت سرش نماز مى‌گزارند و تا فرداى آن روز براى او استغفار مى‌كنند و مردى كه براى نماز شب بيدار مى‌شود و به تنهايى نماز مى‌گزارد و در حال سجده خوابش مى‌برد خداى تعالى مى‌فرمايد: به بنده‌ام نگاه كنيد روحش در نزد من است و جسمش در حال سجده است. و مردى كه در جنگ ايستادگى مى‌كند ولى دوستانش فرار مى‌كنند ولى او مى‌جنگد تا كشته شود.

امر پنجم: همه را در دعا شريك كند

ابن قداح از امام صادق ٧ روايت كرد كه پيامبر ٦ فرمود: وقتى دعا مى‌كنيد همه را دعا كنيد، زيرا چنين دعايى مستحق اجابت است.

امر ششم: دعا كردن جمعى‌[١]

خداى تعالى فرمود: وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ‌[٢] تو با كسانى كه خداى خود را مى‌خوانند صبر كن. و خداى تعالى امر فرمود در مباهله به صورت اجتماعى مباهله كنيد. و ابو خالد روايت كرد از امام صادق كه فرمود: هيچ گروه چهل نفره‌اى نيستند كه جمع گردند و خداى تعالى را در كارى دعا كنند جز آنكه خداى تعالى ايشان را اجابت مى‌كند و اگر چهل نفر نيستند و چهار نفرند خداى را ده بار مى‌خوانند در اين صورت اجابت مى‌شود و اگر چهار نفر نمى‌شوند پس يك نفر چهل بار خداى تعالى را بخواند خداى عزيز جبار اجابتش مى‌كند عبد الاعلى از امام صادق نقل كرد كه فرمود: هيچ جمع چهار نفره‌اى نيست كه در مورد كارى جمع شوند و خداى تعالى را بخوانند جز آنكه قبل از متفرّق شدن دعاى ايشان به اجابت مى‌رسد.

[١] چرا دعاى جمعى اثر بيشترى دارد؟ مقدمه اول: اگر حكمت اجابت دعوات را مناسبت نفس نيايشگر با عالم ملكوت بدانيم، بنا بر اين هر چه اين مناسبت بيشتر باشد، دعا بهتر اجابت مى‌شود. مقدمه دوّم: آنكه جمعيتى كه با همديگر دعا كنند، چون هر كدام داراى صفات كمالى هستند! اگر چه تك تك داراى تمام كمالات ممكن در حق تعالى نيستند اما با همديگر و به طور دسته جمعى باعث جمعيت كمال شده و مناسبت بيشترى پيدا مى‌شود و به همين خاطر ثواب نماز جماعت از شمارش بيرون است. نتيجه: دعاى جمع زودتر به اجابت مى‌رسد.

[٢] - ١٨/ كهف، ٢٨.