آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٢٩٥ - ٨٣ - الهادى

٨٠- الناصر و النصير:

هر دو اسم به يك معناست و به معناى كمك دهنده است و نصرت به معناى كمك است.

٨١- الواسع:

يعنى وى كسى است كه بى‌نيازى او نياز بندگانش را پوشانيد و روزى او به همه خلقش رسيد. و گفتند: «واسع غنىّ و وسعت وسعة» به معناى بى‌نيازى است و فلانى از سعه خود مى‌بخشد يعنى از ثروت خود مى‌بخشد و وسع به معناى كوشش و توان مرد است مى‌گويند: به مقدار وسع خود خرج كن.

٨٢- الودود:

از ود گرفته شده است يعنى خداى تعالى بندگان شايسته خود را دوست دارد يعنى از ايشان راضى مى‌گردد و اعمالشان را مى‌پذيرد و گاهى به معناى اين است كه: محبت ايشان را در دل خلق مى‌اندازد و مثل سخن حق است‌ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا[١] يعنى رحمان براى ايشان دوستى قرار مى‌دهد. و شايد فعول به معناى مفعول باشد، چنان كه در مورد مهيب معنايش مهيوب است يعنى ترسناك است در اينجا نيز ودود به معناى مودود يعنى محبوب مى‌باشد.

٨٣- الهادى:

يعنى آنكه منت گذاشت و به هدايت خود جميع خلقش را هدايت كرد و ايشان را به نور توحيد كرامت داد. زيرا ايشان را به فطرت توحيدى خلق كرد و ايشان را به مقصود خود از خلق راهنمايى نمود و با كمك عقل و الهام و دلايل و اعلام و نيز بواسطه پيامبرانى كه با حجت‌هاى مؤكد مؤيد بودند، ايشان را قدرت بر فهم آن داد لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى‌ مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ[٢] تا هر آنكه هلاك گردد، با برهان هلاك گردد و هر كس زنده و هدايت شود، از بينه و دليل هدايت گردد. و امّا بيان هدايت بندگان از اين آيه استفاده مى‌شود كه خداى تعالى حكايت كرده است‌ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى‌ عَلَى الْهُدى‌[٣] ايشان را هدايت كرديم ولى ايشان كورى را به جاى هدايت دوست داشتند (برگزيدند). و اما اينكه ايشان را به نور

[١] - ١٩/ مريم، ٩٦.

[٢] - ٨/ انفال، ٤٢.

[٣] - ٤١/ فصلت، ١٧.