آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٢٨٤ - ٣٦ - السلام

تعريفى كه معناى رحيم را در خلق و حق برساند اينكه بگويى: رهايى از آفات و رساندن خيرات به ارباب حاجات را رحيم مى‌گويند.

٣١- الذارى:

به خالق گويند و خداى تعالى خلق را آفريد و ايشان را خلق نمود و بيشتر علما همزه را از الذارى حذف كردند.

٣٢- الرازق:

كسى كه متكفل روزى است و قيّوم همه نفوس است به اينكه غذاهاى مورد نياز هر نفس را تأمين مى‌كند، و روزى خداى تعالى شامل همه خلايق مى‌شود و روزى را خاص مؤمنى نكرده است كه به كافر ندهد و يا به نيكوكاران روزى دهد و به بدكاران ندهد.

٣٣- الرقيب:

يعنى نگهدارى كه هيچ چيز از او مخفى نمى‌ماند، و از اين باب گفتار حق سبحانه است كه فرمود: و ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ[١]. هيچ گفتارى نمى‌گويد جز آنكه نگهبانى سخت او را نگهبانى مى‌كند.

٣٤- الرءوف:

به مهربانيش بر بندگان رحمت مى‌آورد و گفته شده است كه رأفت از رحمت رساتر است و گفته شد كه: رأفت خاص است و رحمت عام.

٣٥- الرائى:

معناى آن عالم مى‌باشد. و ممكن است رايى به معناى بينا و رويت به معناى ديدن بيايد.

٣٦- السلام:

و معناى آن اين است كه وى داراى سلام است. و منظور از اين صفت حق تعالى اين است كه او موجودى است كه از همه عيوب برى مى‌باشد. و از هر آفت و نقصانى دور است. گفته شده معنايش سلامت دهنده است زيرا سلامتى از ناحيه او به مردم مى‌رسد و سلام و سلامت مثل رضاع و رضاعت است. اينكه خداى تعالى فرمود: «لهم دار السلام» ممكن است معنايش اين باشد كه ايشان بهشتى دارند كه بهشت سلامت است و به معنايش اضافه‌اى دارد يعنى بهشت به سلام باشد و يا اينكه بهشت را سلام ناميد، زيرا كسى كه به بهشت مى‌رود از همه‌

[١] - ٥٠/ ق. ١٨.