خير، ولى خداى تعالى مى‌خواهد كه ناله و شكايتش را بشنود، تا آنكه حسناتى براى او بنويسد و گناهانش را پاك مى‌كند. خداى تعالى از بنده مؤمن خود عذر خواهى مى‌كند چنان كه برادر از برادرش عذرخواهى مى‌كند مى‌فرمايد: نه هرگز، به عزتم قسم! من به خاطر آنكه نزد من بى‌مقدار بودى تو را فقير نكردم. اين پرده را بردار او پرده را بر مى‌دارد و نگاه به عوض و پاداش ان مصيبت و فقر مى‌كند بنده عرض مى‌كند: پروردگارا! آن متاعهاى دنيوى كه از من دريغ شده بود به من ضررى نزده است. و خداى تعالى هيچ گروهى را دوست نداشت، جز آنكه مبتلايشان كرد[١]. اجر بزرگ با بلاى بزرگ است. حق سبحان مى‌فرمايد: بندگان مؤمنى دارم كه امر دينشان جز با غنا و ثروت و صحت در بدن درست نمى‌شود من ايشان را با آن امتحان مى‌كنم و بندگان مؤمنى دارم كه امر دين ايشان جز با فقر و مسكنت و بيمارى در ابدان درست نمى‌شود. پس ايشان را به آن امتحان مى‌كنم. و امر دين ايشان اصلاح مى‌گردد. و خداى تعالى با مؤمنين پيمان بست كه گفتارشان مورد تصديق قرار نگيرد و از دشمنانشان انتقام گرفته نشود و حتى اگر خداى بنده‌اى را دوست داشته باشد او را در بلا فرو مى‌برد وقتى خداى را مى‌خواند خداى تعالى مى‌فرمايد:

لبيك بنده من، من بر درخواست تو توانايى دارم ولى حسناتى كه براى تو در مقابل بلا ذخيره كردم براى تو بهتر است.

حواريون حضرت عيسى ٧ از اذيت و آزار مردم به آن حضرت شكايت بردند.

حضرت فرمود: مؤمنين پيوسته در دنيا در رنجند. از پيامبر ٦ آمده كه فرمود: در بهشت منازلى است كه بندگان با اعمال به آن منازل نمى‌رسند و ارتباطى با منازل بالاتر ندارد و ستونى از پايين ندارد پرسيدند اى رسول خدا ٦! اهل اين منازل كيانند؟ حضرت پاسخ داد: اهل بلا و رنجها ساكنين اين منازلند.

فصل (٢) شايسته نيست كه انسان در مجلسى بدون ذكر خدا بنشيند و بدون ذكر بلند شود.

ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرد فرمود: هيچ گروهى در مجلسى ننشينند و در آن خانه ذكر خدا و ذكر ما اهل بيت در آن نشود جز آنكه در روز قيامت وبال گردن آنها شده است. سپس امام باقر (ع) فرمود: ذكر ما، ذكر خداست و ذكر دشمنان ما ذكر شيطان است. و از آن حضرت ٧‌

[١]

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)