روايت سوم: از پيامبر ٦ روايت شده كه فرمود: هر كس عبادت خدا ويرا از دعا و درخواست حاجت باز دارد خداى تعالى بهترين چيزى را كه به درخواست‌كنندگان عطا مى‌كند به او مى‌دهد.

روايت چهارم: از امام صادق از حق تعالى نقل كرد كه فرمود: هر كس در جمعى از مردم مرا ذكر كند من نيز در جمعى از فرشتگان او را ياد كنم.

روايت پنجم: ابن قداح از امام صادق ٧ روايت كرد فرمود: همه تكاليف حدى دارند كه به آن منتهى مى‌شوند و پايان مى‌پذيرند. جز ذكر خداى كه حدى ندارد تا به آن منتهى شود.

خداى تعالى تكاليفى را واجب كرد، هر كس واجبات را ادا كرد حد و مرزش همان اداى آن واجب است. (مثلا) روزه ماه رمضان را واجب نمود، هر كس روزه بگيرد مرزش همان است و حج از واجبات است هر كس حج كند حدش همان است جز ذكر خداى كه حق تعالى به كم آن قانع نگرديده و حدى براى آن قايل نشده است و فرمود:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا[١] اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد بسيار خداى را ياد كنيد و صبح و شام وى را تسبيح كنيد! بنا بر اين خداى تعالى مرزى براى ذكر قرار نداده است كه بعد از آن مرز، ذكر مطلوب نباشد.

فرمود: پدرم زياد ياد خدا مى‌كرد من با او راه مى‌رفتم و او ياد خدا مى‌كرد و با او غذا مى‌خوردم او ياد خدا مى‌كرد و اگر هم با مردم سخن مى‌گفت مخالطت با ايشان او را از ذكر خداى باز نمى‌داشت و ميدانم كه زبانش به كام چسبيده بود مى‌فرمود: لا اله الا اللَّه و ما را جمع مى‌كرد و به ما امر مى‌نمود، كه ذكر خدا كنيد تا آنكه آفتاب طلوع مى‌كرد و هر كس از خانواده ما كه مى‌توانست قرآن بخواند او را امر مى‌كرد كه قرآن بخواند و هر كس كه نمى‌توانست به او امر مى‌نمود كه ذكر بگويد. و خانه‌اى كه در آن قرآن خوانده شود و ياد خدا گردد بركتش زياد مى‌شود و فرشتگان در آن اجتماع كنند، و شياطين از آنجا كوچ نمايند اين خانه براى آسمانيها مى‌درخشد، چنان كه ستارگان براى اهل زمين مى‌درخشند، و خانه‌اى كه در آن قرآن خوانده نشود و خداى تعالى ياد نگردد بركتش كم خواهد شد، و ملايكه از آن خانه كوچ كنند و شياطين حضور يابند. و نيز آن حضرت فرمود: مردى خدمت پيامبر ٦ آمد و پرسيد چه كسى از همه اهل مسجد بهتر است؟ فرمود: آنكه بيشتر از همه ياد خدا كند.

[١] - ٣٣/ احزاب. ٤١.