آنكه در كتاب (علم ازلى حق) آشكار است. قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً ١٠٩ كهف- بگو: اگر دريا براى نوشتن كلمات و مخلوقات پروردگارم مركب شود قبل از آنكه كلمات پروردگارم تمام شود دريا تمام مى‌شود گرچه به اندازه آن درياها كمك آورند. وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ‌ ٢٧ لقمان- البته اگر درخت‌هاى زمين قلم مى‌شدند و درياى محيط (اقيانوس) مركب مى‌گرديدند و هفت درياى ديگر هم بدان اضافه مى‌گرديد كلمات خدا تمام نمى‌شد و خداى قدرتى دارد كه از قدرت وى هيچ چيز خارج نيست گرچه بزرگ باشد و پيش خدا مور و زنبور و طفل شيرخوار و عرش عظيم و ظريف و ضخيم و بزرگ و كوچك مساويند وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ*[١] او بر همه اشيا تواناست. ما خَلْقُكُمْ وَ لا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ[٢] و بعث همه شما به اندازه خلق و بعث يكى است. إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ‌: ٨٢ يس/ ٣٦ دستور خدا وقتى چيزى را بخواهد كه موجود گردد اين است كه به او بگويد بشو پس انجام مى‌شود (موجود مى‌شود)

٧٠- المبين:

يعنى آشكارى كه به آثار قدرت و آيات خود روشن است و ظهور تدبيرش در اشيا و پيدايى بيّنات او حكمت وى را ظاهر مى‌سازند.

٧١- المقيت:

يعنى مقتدر و براى اين اسم شعرى از زبير بن عبد المطلب انشا شده است. «و

ذى ضغن كففت النّفس عنه‌		و كنت على مساءته مقيتا»

كينه‌ورزى كه خود را از او باز گرفتم بر زيان رساندن به او قادر بودم و اين زبان قريش است و گفتند «مقيت» به معناى حفيظ و نگهدار است كه اشيا را به مقدار نيازش حفظ مى‌كند. و نيز گفتند: مقيت آنى است كه غذا مى‌دهد و گفته شده كه: معنايش نگهدار نگهبان است.

٧٢- المصوّر:

يعنى آنكه خلقش را بر صورتهاى مختلف آفريده تا از همديگر شناخته گردند

[١] - ١٢٠/ مائده/ ٥.

[٢] - ٣١/ لقمان، ٢٨.