آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٢٦٣ - استفاده از آيه و من يتق الله

[استفاده از آيه و من يتق الله‌]

آنگاه به آيه اخير و معناى آن توجه كن! اين آيه بر امورى دلالت مى‌كند: اوّل: اينكه تقوى قلعه‌اى غير قابل نفوذ و پناهگاهى نگه‌دار است، زيرا خداى تعالى فرمود:

«يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً» نظير اين آيه سخن آن حضرت است كه فرمود: اگر آسمانها و زمين بر بنده‌اى بسته گردند، سپس پرهيزگارى از خدا را پيشه كند خداى تعالى براى او خروج و نجاتى قرار مى‌دهد.

دوم: تقوا گنجى كافى و مكفى است: زيرا خداى تعالى فرمود: وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ‌ از راه غير قابل حساب به او روزى مى‌دهد.

سوم: آيه دلالت مى‌كند بر فضيلت توكل و اينكه خداى تعالى ضامن مهمات و مشكلات متوكل است به اينكه خود كفايت امر آنها را مى‌نمايد چون فرمود: «فهو حسبه» او كفايتش مى‌كند و كدام كس از خداى راستگوتر است؟ و به همين خاطر پيامبر اكرم ٦ فرمود: اگر مردم همين آيه را مى‌گرفتند ايشان را كافى بود.

چهارم: خداى تعالى به بندگان، خويش را معرفى كرد به اينكه او بر آنچه كه مى‌خواهد تواناست و چيزى نمى‌تواند او را ناتوان كند و هيچ مطلوبى نمى‌تواند از اراده‌اش امتناع كند، زيرا خداى تعالى فرمود: إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ» خداى تعالى امرش را به بنده متقى مى‌رساند تا آنكه مردم به وعده الهى اطمينان كنند و تقوى پيشه كنند و اينكه خدا ايشان را كافى است.

از امام صادق ٧ سؤال شد كه تعريف توكل چيست؟ فرمود: متوكّل با خدا، از كسى نترسد. و اين آيه بندگان را به مطلوب مى‌رساند و آن كس كه خواهان هدايت است ارشادش مى‌كنند.

احمد بن حسين ميثمى از مردى از يارانش نقل كرد كه جواب امام صادق ٧ به مردى از را اصحابش خواندم كه در آن نوشته بود: اما بعد، من تو را به تقواى خداى سفارش مى‌كنم زيرا خداى تعالى ضمانت متقين را كرده است كه او را در امور نامطلوب به امور محبوب هدايت كند، و او را از راهى كه اميد ندارد روزى دهد، خداى عز و جل فريب نمى‌خورد و به آنچه نزد خداست‌